""نشانه ها الفبای فردی خداوند برای سخن گفتن با ماست"  پائولو کوئلیو

دنبال کردن نشانه ها در زندگی و اعتماد کردن یا نکردن به این "نشانه ها" همیشه یکی از مسائل اصلی زندگیم بوده. از کجا بفهمیم یک عمل یا یک گفتارنوعی از "نشانه های معنوی" هست؟ (از آن دست نشانه هایی که به طور مثال در کتاب "کیمیاگر" پائولو کوئلیو به آن اشاره می کنه). این فکر می کنم مستقیما به ایمان انسان بر می گرده که تا چه حد یک نشانه رو جدی بگیره یا اون رو نوعی تصادف تلقی کنه و بنا براین ایمان قویترین نیرو برای تمییز نشانه از تصادفه . حالا دقیقا همین سوال که نشانه ها چیستند رو از پائولو کوئلیو تو سفری که به تهران داشته ازش پرسیدن و اون هم در جواب این قصه رو تعریف کرده که خوندنش خالی از لطف نیست؟ داستان مردی است که شبی خوابیده بود و رؤیای فرشته‌ای را دید. و آن فرشته به او گفت که باران می‌آید، سیل می‌آید و همه جا را فرا می‌گیرد، ولی تو نمی‌میری. این اتفاق در یک دهکده کوچک ایتالیایی افتاد. و روز بعد باران شدیدی در گرفت و سیل عظیمی آمد و دستور دادند همه آن دهکده را تخلیه کنند. همه تخلیه کردند، حتا بازوی آن مرد را گرفتند و گفتند باید از این جا بروی. و آن مرد گفت نه، من خواب دیدم فرشته‌ای آمد و گفت باران می‌آید و سیل عظیمی می‌آید ولی تو نمی‌میری. من به نشانه‌ها اعتقاد دارم و بنابراین این جا می‌مانم. و روز بعد باران شدیدتر شد و سد استحکامش را از دست داد و خطر بزرگی برای این روستای کوچک به وجود آمد. آب تا طبقه اول بالا آمده بود. حتا با قایق به سراغ مرد رفتند و گفتند این سد به زودی می‌شکند و تو غرق می‌شوی، بیا برویم. و مرد گفت شما دارید ایمان مرا امتحان می‌کنید، من که به شما گفتم، فرشته‌ای را در خواب دیدم و به من گفت که سیل می‌آید، اما من نخواهم مرد. من اینجا می‌مانم تا ایمان ایتالیایی خودم را ثابت کنم. تمام تلویزیون‌ها و شبکه‌های خبری ایتالیا در آن جا جمع شده بودند. آب به سقف رسیده بود و مرد تنها آن جا مانده بود و همه می‌خواستند از مردی تصویر برداری کنند که به ایمان ایتالیایی خودش پایبند بود. اما پلیس راضی نبود و حتا یک هلی‌کوپتر فرستاد و برای سومین بار سعی کردند او را نجات بدهند. اما آن مرد گفت: نه، فرشته‌ها راست می‌گویند، حق با فرشته‌هاست، شما اشتباه می‌کنید و من می‌مانم. نیم ساعت بعد، سد شکست و سیل وارد شهر شد و آن مرد را کشت. مرد به بهشت کاتولیک‌ها رفت که فرشتگان زیادی دارد، چون مرد بسیار مؤمنی بود. و پطرس قدیس که دربانِ بهشت است، گفت: شما می‌توانید وارد بشوید، چون انسان مؤمنی هستید. مرد گفت: نه، نه، نه، من هیچ وقت وارد این جا نمی‌شوم. به خاطر این که مالک این محل یک دروغگوست و به من دروغ گفت. شما آبروی خانواده من را بردید. چون حالا در آن جا، همه تلویزیون‌ها و مردم نشسته‌اند و به خانواده من می‌خندند. من هیچ نمی‌خواهم به بهشت بروم، من به جهنم می‌روم. چون شیطان به من هیچ قولی نداد. پطرس قدیس گفت: خوب، نه، او هیچ وقت دروغ نگفته، شاید پیر شده، من می‌روم ازش بپرسم. و بعد پطرس قدیس وارد شد و نیم ساعت با خدا صحبت کرد و بعد از نیم ساعت برگشت و گفت: بله، من با خدا صحبت کردم. او برای شما یک فرشته فرستاده بود تا نشانه‌ای به تو بدهد که از آن سیل نجات می‌یابی. ولی خوب، در کنارش، سه گروه نجات هم برایت فرستاد، ولی قبول نکردی.

1.

بدون شک می تونم بگم در این دو ساله بزرگترین اتفاق سینمایی سال پس از جشنواره فیلم فجر، جشنواره سینما حقیقت بوده که این رو میشه از  نحوه ی برگزاری و فیلم های انتخاب شده و استقبال تماشاگران فهمید.این فستیوال  در ادامه ی برگزاری دو سال فستیوال فیلم های مستند سینمای فرانسه، و فستیوال سینمای مستند هلند از سوی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در سینما فلسطین بود که با استقبال قابل توجه علاقمندان سینما رو به رو شد. در کل جشنواره ی سینما حقیقت از چند نظر ارزش رفتن داره اول اینکه فیلم های سینمای مستند به راحتی در دسترس همه نیست چه برسه به اینکه بشه اونها رو روی پرده ی سینما داد پس از این لحاظ انصافا فرصت مغتنمی است از طرف دیگه رایگان بودن تماشای فیلم ها هر جور که حسابش رو بکنی مشوق بزرگیه و این باعث میشه که برخلاف جشنوراه ی فیلم فجر که تعداد فیلمی که دیده میشه با توجه به قیمت بالای بیلیط از 7-8 فیلم نمی تونه تجاوز کنه تو این جشنواره می تونه زیاد تر از این حرفا باشه.

2.

امسال حواشی فستیوال از سال های پیش  بیشتر بود ماجرای نامه ی سینماگرانی که فیلم هاشون رو به جشنواره نفرستادند و این باعث شد که در بعضی از بخش های جشنواره تغییراتی به وجود بیاد. تعداد فیلم هایی که در بخش مسابقه ی ملی بودن به ندرت آثاری از کارگردانان به نام عرصه ی مستند بودن  و در بخش سینمای ملی بیشتر فیلمهایی از کارگردانان نا آشنا تر انتخاب شده بود. در مورد کیفیت فیلم های امسال قبل از شروع نمایش به راحتی نمیشه اظهار نظر کرد اما نکته ی جالب این بود که امروز در بولتن روز اول جشنواره با سه نفر از هیئت انتخاب فیلم ها مصاحبه شده بود که اولی گفته بود  "فیلم ها از نظر کمیت قابل توجه بودند اما آثار با کیفیت آنها زیاد نبودند" و محمد علی فارسی عضو دیگر کمیته ی انتخاب گفته بود "به نظرم فیلم ها حتی نسبت به دوره های قبل ضعیف بودند فیلم های شاخص زیادی ندیدم" ولی عضو دیگر کمیته ی انتخاب نظر دیگری داره"در این دوره آثار فیلم سازانی را دیدم که شاید چهره یا نام معتبری نداشتندولی فیلم های خوبی ساخته بودند بنابر این می توانم پیش بینی کنم جشنواره فرصت معرفی مستند سازان جدیدی را دارد که آینده ی خوبی دارند"

فیلم های روز اول:

سینماگران عصر ما/ژان پیر سارلیه/بخش مستند و سینما

یک مستند کوتاه ولی پربار در مورد سینمای فرانسوا تروفو با تاکید بر فیلم " چهارصد ضربه". در این فیلم تروفو رو میبینیم که با اشتیاق راجع به فیلم هاش حرف میزنه به سینما میره و چهارصد ضربه رو میبینه و از دغدغه هایی که داشته و کودکی مشترکی که با پسرک "چهارصد ضربه" داشته حرف میزنه از داستان پسر بچه ای که برای دو در کردن مدرسه و رفتن به سینما مجبور بوده کیفش رو جایی قایم کنه که تو سینما تابلو نباشه حرف میزنه.

در قسمتی از فیلم تروفو به نحوه ی جمع کردن ایده هاش برای ساخت فیلم اشاره می کنه که میگه هر اتفاق یا صحنه ی جالبی رو که در زندگی میدیدم ازش فیش برداری می کردم و از اونها تو فیلم استفاده می کردم. در جایی از فیلم یکی از دوستان سینمایی تروفو در مورد او میگه " اون یه خوره ی فیلم بود، رابطه ی اون با سینما مثل رابطه ی بچه ای بود که وقتی کتابخونه ی پدرش رو کشف می کنه دوست داره تمام کتاب های کتابخونه رو به ترتیب حروف الفبا بخونه".جالب ترین نکته ی این حرف "از روی الفبا" خوندنه یعنی طرف سعی نمی کرده هیچ کدوم از کتابا رو از دست بده ، برام خیلی جالب بود چون من دقیقا همچین ویژگی رو تو زندگیم دارم که مثلا وقتی یه جایی یه عالمه یه کتاب یا یه عالمه فیلم میبینم نمیشینم اون کتاب و فیلم هایی که برجسته تر و مشهور تر هستند رو اول ببینم چون دوست دارم همه رو ببینم به ترتیب از یک طرف شروع می کنم که مطمئن باشم چیزی رو از دست ندادم!

وایدا :سر صحنه ی کاتین /گروه فیلم بالادینو/لهستان/بخش مستند و سینما

سکانس ابتدای فیلم فوق العاده است، آندره وایدای پیر  در سرمای زمستان لهستان پشت صحنه ی کاتین طوری حرص و جوش می خورد که با آرنج به دستیارش می کوبد و از نتیجه ی فیلمبرداری راضی نمیشود. این مستند تماشایی که توسط چهار تا بچه مدرسه ای (از نوع سینماییش) ساخته شده آندره وایدای 83 ساله رو در پشت صحنه ی big production  فیلم کاتین (آخرین فیلمش)نشون میده و وایدا به صورت نریشن روی این صحنه ها راجع به سینما حرف میزنه. فیلم از این لحاظ درخشان شده که تونسته تصویری از حساسیت این مرد نسبت به تک تک پلان هایی که می خواد بگیره نشون بده. در صحنه ای به نظرش میرسه که شیشه های یک ماشین باید سیاه بشن و خودش شروع می کنه به رنگ زدن به ماشین و یا در سکانس دیگری یک دختر بچه می خواهد با او عکس یادگاری بگیرد و پس از اینکه چند عکس با هم  میگیرند آندره تاکید می کند که چشم های دخترک در عکس خوب نمی افتند و چندین و چند بار این عکس گرفتن تکرار می شود.داستان زندگی پیرمردیه که با توجه به کهولت سنش غر غرو هم شده و پشت صحنه از همه چیز ایراد میگیره مثلا در سکانس درخشانی در مورد بازی به دختر کوچکی چیز هایی را گوشزد می کنه و بعد میگه "فهمیدی؟" دخترک هم با حرکت سر تایید می کند، و وایدا در جوابش میگه"همه ی شما بازیگرا هیمنو میگین ولی هیچ وقت نمی فهمیمن" او خودش می گه"من همیشه دارم بهشون میگم چی کار بکنید ولی کسی گوش نمیده وقتی ما در یک تیم هستیم نمیشه من به همه اون چیزایی که میخوام برسم ولی تا حدی راضی میشم"

فیلم های جمعه:

از فیلم های جالب فردا میشه به "آ.ک" ساخته ی کریس مارکر اشاره کرد که در مورد زندگی و فیلمسازی آکیرا کورساوا است که ساعت 20 در فلسطین 1 اکران میشه. در بخش نمایش های ویژه هم که عموما فیلم های خوبی داره در ساعت 15 در فلسطین 2 دو فیلم "سه نفر از ما" و "درو کردن خاک سترون" اکران میشه.

چند وقتی است که مسئله ای در فیلم های و سریال های مختلف به شدت آزارم می دهد و  آن هم مسئله ی "عشق در یک نگاه" است. من اصلا نمی خوام وجود چنین پدیده ای را رد کنم و می گویم احتمال اتفاق افتادن چنین چیزی هست و به کسانی که چنین چیزی را "عشق" می نامند هم احترام میگذارم اما احساس می کنم در فیلم نامه های ضعیفی که توانایی شخصیت پردازی درست و دقیق و ایجاد فضا برای شکل گرفتن یک عشق بین دو طرف وجود ندارد دست به استفاده از چنین ابزاری به منظور پیش بردن فیلمنامه و پر کردن خلائ منطقی فیلم با تاکید بر"در یک نگاه بودن" عشق دارند به طور مثال در فیلم "خاک آشنا" عشق یک دفعه و یک نگاه "بابک حمیدیان" به دختر روستایی و دیالوگ هایی کلیشه ای که از این عاشق، که به خاطر دختر حاضر است با کرد های غیرتی به مجادله برمی خیزد به شدت تصنعی اجرا شده یا همین فیلم " ستاره ساز" که مرد پس از دو سال که در زندان است بیرون که می آید، می فهمد که عاشق دخترک بوده و به او می گوید که می رود کار می کندو بر می گردد زندگی دخترک را می سازد. نشان دادن ایجاد احساس "عشق" چه منطقیش و چه بی پروا و در یک نگاهش، نیازمند این است که مقدمه چینی احساسی و یا منطقی در مورد شخصیت عاشق و معشوق در فیلمنامه وجود داشته باشد.

تمام لحظه های بودنم...خلاصه شده در بودنت..،شنیدنت..،لطف کردنت،دست نوازش بر سرم کشیدنت و میان طوفان سختی ها آرامش دادنت.....

پی نوشت:چه باک از موج بحر آن را.....

(صحنه ای از فیلم که بیتا به دنبال مورلی-رویاهایش- می دود)

فیلم "ستاره ساز" در نگاه اول به خاطر عناصر مشترکش آدم رو به یاد فیلم "سینما پارادیزو" از همین کارگردان (جوزپه تورناتوره) میندازه که  البته و صد البته قدرت نوستالژیکی که در تک تک سکانس های سینما پارادیزو بود در این فیلم مشاهده نمیشه. فیلم داستان رویاهای مردم جنگ زده ی سیسیل است که در این اوضاع بد پس از جنگ جهانی دوم  در این خرابه های سیسیل دلخوش به این هستند که عقده ها وآرزو هایشون رو از طریق نگاتیو های کهنه ی "دکتر مورلی" -که به زودی هم از بین میرن- بیرون بریزن و منتظر باشند که شاید روزی از استودیو ی یونیورسال رم با اونها تماس بگیرن. حتی اون مردی که بعد از جنگ دیگه تصمیم گرفته بود حرف نزنه هم پس از دیدن این وسیله ی ثبت تصاویر رویایی بند دلش رو جلوی دوربین باز می کنه. پایان فیلم اصلا خوب از کار در نیومده و حرف های که در نهایت جو به بیتا می زنه که میگه "میرم پول در میارم و میام تو رو خوشبخت می کنم" و عشق یکهویی که جو در زندان به بیتا  پیدا می کنه پایان سطحی برای چنین فیلمی به وجود میاره .

نمره ی من به فیلم :6.5/10

پی نوشت: از فیلم  های روی پرده "خاک آشنا" رو دیدم که فیلمنامه  بسیار ضعیف و ساده لوحانه ای داشت و ترجیح میدادم به جاش بشینم another date movie  ببینم!

مثل گریه توی پاییز

مثل پاییز توی کوچه

مثل کوچه زیر بارون

مثل بارون روی  شیشه

تو خود عشقی خود عشق

یک مقدار خسته ام...از فکر های خودم که پشت هم دارم سانسورشان می کنم و با این وضع پیش بروم احساس می کنم طرفدار احمدی نژاد هم بشوم و در ستادش ثبت نام کنم و برایش تبلیغات گسترده بکنم داشتم فکر می کردم می توانl برای کنفرانس کلاس انقلاب اسلامی بروم و راجع به فضیلت های دولت نهم صحبت کنم!!!...این  برای من، برای ما  قرار است نان بشود...از تیپ خودم چند وقتی است خوشم نمیاد نه اینکه جواد شده باشم اندکی بی خیال شده ام، یک مدت حتی به برند کلاهم فکر می کردم یا اینکه اگر تی شرت ورساچی میخرم لوگوی ورساچی تا چه حد باید آشکار باشد.اما این ها که نان نمی شود....بهتر است من هم این متن های رو همین الان بنویسم  شاید روزی مثل شاملو شدم و دیگر غم نان نداشتم و نتوانستم دیگر این جور متن ها رابنویسم .بهتر است این متن ها را حالا بنویسم چون ممکن است مشهور شوم و دیگر راحت نباشم با خودم..بیشتر خودم را سانسور کنم.....نان هم که میدانید نمادی است از همه چیز ...از ماشین کورسی گرفته تا آخرین پرجکتر سونی که آرزویش را داشته ام که نمای 80 اینچش را بندازم روی دیوار خانه مان تا بوسه های کازابلانکا را در نمای واید ببینم و اشک بریزم به پاسداشت اشک هایی که ریخته نشد ….حالا هی از باران بگویم؟وقتی بوسه زیر باران در خیابان های ممنوعه ی شهر گناه است؟...

………………………………………………………….

این روزها  بنیامین 88 حسابی حالم را جا آورده است  حالا به .... ام که میخواهد موسیقی اصیل باشد یا نباشد من یکی را که سر حال می آورد.

مثل لیلی توی پاییز

مثل مجنون توی بارون

مثل بارون وقتی آروم

آروم آروم میشه عاشق

تو خود عشقی خود عشق

این حرف ها برای من،برای ما، نان می شود؟ ….

یه وقتی واسه ناصر حجازی نوشتیم "آن مرد آمد" و کلی حال کردیم و توپ ترکوندیم که ناصرخان برگشته و چشم بستیم به همه ی مشکلاتش..و همه اون موقع می گفتن این بابا چیزی حالیش نیست از مربیگری..حالا هم داستان ناصرخان شده مثل خاتمی.."خاتمی حمایتت می کنیم"

گابی خسته بود. شبا که می اومد خونه مثل یه فیل نعشش رو مینداخت رو رختخواب و پشتش رو میکرد به زنش و زودتر از اینکه زنش به چیزی فکر کنه خوابش می برد. گابی خسته بود و حتی جدیدن وقتی میخواست از سر اجبار برای دوس دخترش گریتینگ کارت بفرسته کلی با خودش فکر می کرد که یه چیز درست حسابی بنویسه و آخرش بعد از کلی فکر کردن یه چیزی می نوشت تو این مایه ها که "خوب خوشگله با اینکه زیاد  باهات حال نمی کنم اما سگ خور دوست دارم" چون می دونست در هر صورت دختره باهاش می مونه. اگه هم باهاش نمی موند هم فرقی نمی کرد چون گابی حوصله نداشت به این موندن و نموندن ها فکر کنه ، آخه گابی خیلی خسته بود.

جهان

گوش گنده اش را

گوش پر ستاره ی پر کنه اش را

 بر روی دست گذاشته است

خفته است

گاهی وقت ها احساس می کنم مادرم و پدرم را در میان دست هایم گرفتم و راه می روم و آرام آرام مردنشان را در دست هایم می بینم. درد هایشان را می بینم، ناله هایشان را می شنوم. دستشان را محکم تر می گیرم تا نمیرند ولی صدای ناله های درونشان به وحشتم می اندازد که گاهی آدمی زنده است و بارها آرزوی مرگ می کند. احساس می کنم باید بگردم و قاتل آنها را پیدا کنم و سزایشان را کف دستشان  بگذارم (ولی اگر خودم هر چند کوچک در این قتل سهیم باشم چه؟). تمام می شوند این روز ها و حسرتی می ماند و آهی و حس سر خوردگی ناشی از کارهای نکرده و حرف هایی که به مادر و پدرم نگفته ام.

من

یکی

بیشتر دوست دارم تا وقتی زنده ام بنای یادبودم را بسازند

طرحش را هم ریخته ام

یک خرج دینامیت

-آتش!

و انفجار

من از هر چه مرگ است بیزارم

من عشقم زندگیست

 من نمیمیرم. حداقل به این زودی ها نمی میرم. حالا حالا ها کار دارم و باید به این زندگی گاهاً لعنتی چیز هایی یاد بدهم تا حساب کار دستش بیاید تا برای فرزندان من روزی نباشد که پشت این کیبرد های مشکی بنشینند و تایپ کنند "مرگ"

*شعر ها از مایکوفسکی

پرسيدم: "يادت هست پاي چه گفت؟ نقش پهنه يک مفهوم ذهني است، اما راه بازگشت راهي معنوي است. او گفت براي هدايت شدن از اميد کمک بگيريم"

اخم کردم و در اين باره به فکر فرو رفتم. چگونه براي هدايت شدن از اميد کمک بگيريم؟ ما که اميدواريم به خانه برگرديم، پس چرا بر نميگرديم؟

لسلي گفت: "ووکي، پاي نگفت اميد، گفت عشق! گفت از عشق کمک بگيريد!"

یگانه-نوشته ی ریچارد باخ-ترجمه ی سپیده عندلیب

........................................................

ريچارد نازنين خوب مي فهمم احساست را هنگامي که "لسلي"  را هم چون پري دريايي اي که بدنش ساکن شده از آب گرفته اي و سعي مي کني نفس نفس زنان با گفتن "چيزي نيست عزيزم، با هم درستش مي کنيم" به آخرين نفس هاي "لسلي" قدرت ببخشي و حتي در نفس هم با او يگانه باشي که چون زندگي را با او مي خواهي و نفس هم بايد يگانه باشد؛ يا با هم بکشيد و يا هيچ وقت نکشيد.اين اميد واهي در حالي که بدن سردش را در آغوش کشيدي و آن اميد(عشق) پر از ايمان را هنگامي که همچون سمسون به ستون هاي جهان فشار مي آوري؛ آن نااميدي مفرط و اين اميد (عشق) مطلق را خوب مي فهمم و احساس مي کنم از آن ناميدي  که در کنار گور لسلي تو را به خود کشي مي کشاند تا اين اميد (عشق) که با آن "انگار آهن را خم مي کرد" براي تو  راهي بسيار کوتاه است، همان راه کوتاهي که ميان کفر مطلق و ايمان وجود دارد.

کی چی؟ میام سرک میکشم و دستی به کیبرد میکشم و چیزی نمی نویسم و بهونه می کنم که باید "تاپ" باشه، گور بابای مطلب تاپ و ویرایش شده بذار حالش رو ببریم. داستان محبوبم رو تیکه تیکه دارم از تهران از طریق ایمیل دریافت می کنم اسمش رو فعلن گذاشتم "وقتی از عشق حرف می زنیم " از اسم یکی از داستان های کوتاه خارجی (که فکر کنم مالکارور باشه) ورداشتم یه ویرایش کوچولو نیاز داره. بعد میذارم اینجا و شاید حتی تعداد آدم زیادی هم نخوننش( انگار رسالت ما شده مطلب نوشتن). فعلا درگیریم به پاس کردن شیمی آلی و مهندسی حفاری و این جور چیز ها. شب شعر هم آمد و مجری هم شدم(که نباید می شدم و جا را می دادم به این ورودی های تازه که تمرینی بکنند و باز هم این خود خواهی های بچه گانه...) و زیاد هم راضی نبودم از شعر خواندنم و خلاصه ی احوال که زندگی فعلا دارد می گذرد. بعضی لحظه ها خوش تر و بعضی لحظه ها غمگین تر. ولی خاصیت سیال زندگی با این ویسکاسیته ی پایین (عرض کردم خدمتتون که..) هم بعضی وقت ها خیلی خوب است. دوستان لطف کنند اگه سری به اینجا می زنن یه اسفندی هم دود کنن برای ما چون هرکی این روز ها ما رومی بینه میگه "ماشالله، چاق شدی " میریم برای 70 کیلو.بزن زنگو. 

پی نوشت: اینجا اهواز است و من یکی از چیز هایی که خیلی دوست دارم firefox  است که حالا نسخه ی 3 آن به بازار آمده و قابلیتscreen reader دارد و من همین الان دونلودش را تمام کردم.زندگی زیباست ای زیبا پسند!

                               (عکس خوبی نیست ولی لامصب عجب حسی دارد این صحنه)

"من

با زخم زبونات رفیقم

مرهم بذار

با حرفات

رو زخم

عمیقم"

سنتوری صدای یک نسل است.اگر نسل پیش عاشقانه شان را "لیلا" ی مهرجویی می دانستند و تا مدت ها آهنگ افتخاری را در این فیلم عاشقانه ی خودشان می دانستند ما هم دیوانه بازی های عاشقانه ی "علی" و "هانیه" را مال خودمان میدانیم. نسلی که عاشقانه هایش را در صدای خسته ی محسن چاوشی می جوید. صدایی که عمیق ترین زخم های نسلی را می رساند که از همه چیز بریده است و در گوشه ایی برای خود ساز می زند و با "زخم زبونا" رفیق است و دنبال مرهمی برای زخم های عمیقش می گردد.مهرجویی نه هم نسل دهه 60 ای ها بوده نه هم نسل ما ولی بهترین عاشقانه ها را برای دو نسل ساخته است و حال فیلم او باید در انبار های وازرت ارشاد خاک بخورد و نسخه ی غیر قانونی اش بیرون بیاید تنها به این خاطر که صدای یک نسل است، نسلی که به مدد دولت مهر ورز باید خاموش باشد. نسلی که از زخم های زمانه اش به اعتیاد پناه می برد.اعنیاد به چی و کی مهم نیست. نسلی که معتاد نمره، معتاد خوشی، معتاد غم و معتاد زندگی است....نسلی که زیر زمینی شده..نسلی که حرف میخواهد بزند مجوز ندارد..موسیقی میخواهد بخواند مجوز ندارد..لباس می خواهد بپوشد مجوز ندارد. نسل شکست خورده ای که  بی هدف در زباله دانی خیابان های شهر پی مسکنی می گردد.

قفل کرده ام..آن هم بدجوری..امیدوارم چشمتان به عکس صفحه اول اعتماد  یکشنبه خورده باشد.یا نخورده باشد ..نمیدانم..

از اين آسمان
يک ابرش، سهم من است
گفته ام برای تو ببارد
تا تمام شوم

یاشار

"گروهي که چارخونه را توليد مي‌کنند خودشان را براي چنين شرايطي آماده کرده‌اند؛ آدم‌هاي حاذق و کارکشته‌اي که مي‌دانند گاهي وقت‌ها بايد از بعضي چيزها صرف نظر کرده و به کم‌تر از ايده‌آل‌هاي خود بسنده کنند. نه اين‌که کارشان غيرقابل قبول باشد. مثلاً اگر صداي نه‌چندان مهمي به‌خوبي شنيده نمي‌شود، به جاي آن‌که ضبط را قطع کنيم، آن را مي‌پذيريم. مگر آن‌که اصلاً صدا مشکل فني داشته باشد. گاهي وقت‌ها همه‌مان سايه بوم صدابرداري را روي ديوار مي‌بينيم، اما به دليل کمبود وقت با چشم‌پوشي از آن مي‌گذريم. گاهي وقت‌ها هم به همين دليل با اغماض از کنار تپق بازيگران عبور مي‌کنيم. خود آن‌ها هم اغلب دل‌شان مي‌خواهد در برداشت مجدد آن را برطرف کنند، اما به احترام به اين قطار در حال حرکت که بي‌وقفه و پرشتاب بايد به آنتن پخش تلويزيون برسد، از آن صرف‌نظر مي‌کنند"

سروش صحت/نشریه ی صنعت سینما

دیگه به تو امیدی ندارم..باورم نمیشه که روز اولی که دیدم "کارگردان:سروش صحت" از خوشحالی پریدم هوا و من که مدت های زیادی بود یه شب نشسته بودم توی خونه کنار خانواده و سریال نگاه کنم، قسمت اول چارخونه رو با ذوق و شوقی وصف نا پذیر نگاه کردم و حالا این "مزخرف مبتذل" تو داره هر شب پخش میشه و آدم تازه میفهمه هر آدمی فقط به درد کار خاصی میخوره! احساس شرم می کنم از این که اون آدم دوست داشتنی که سر پخش فیلم های مستند سینمای فرانسه ردیف جلویی من می نشست حالا داره هر شب با موضوعات به شدت تکراری (تقلیدی از قسمت شبکه های لس انجلسی در یکی از برنامه های مدیری) نون به نرخ روزی های عجیب و غریب  و کلیشه شدن شخصیت های "تیپ" شده (آیا لازم است باز هم از مریم امیر جلالی و داد و قال هاش بگم ) شب به شب برنامه آب می بنده و این ور میشینه اون ور میشینه میگه مردم که پسندیدین!سروش صحت عزیز جان مادرت بیخیال ما و ساختن نود قسمتی  شو و بچسب به همان متن های نوستالژیک سینمایی و ادبیاتیت.

لعنتی نمیشه شروع کرد..نمیشه همین جور بی فکر اومد نشست و چیز نوشت..جدیدا داره لجم در میاد که چرا اونجور که دوست دارم نمی تونم بنویسم..شاید احساس می کنم فضای اینجا باید خیلی جدی باشه..شاید احساس می کنم واسه هر مطلبی که می نویسم باید کلی فکر کنم...ولی اون فضایی که من میخوام اینجوری نیست..جدیدا دستم به داستان نوشتن هم نمیره..البته میره اما وسواس کارم زیاد شده ..الان چند وقته که دارم روی یه داستان به نام "وقتی از عشق حرف میزنیم،از چه حرف می زنیم" کار می کنم..یاد اون روز ها به خیر که شب ایده ی داستان میومد تو ذهنم و فرداش میذاشتم تو وبلاگ..یه کم سخت گیر شدم و وسواسی..مثل لباس شستنم میمونه .میرم تو حموم و ساعت ها میشینم لباس میشورم..یا به قول بچه ها میسابم..دوست دارم فضای اینجا یه جور دیگه بشه..

حالم به هم میخوره وقتی باید اطلاعات بلغور شده ات رو تو ذهنم بریزم و باهات تکرار کنم "بله، هنگام عبور از هر مقاوت در مدار اگر در راستای جریان باشد -IR  از آن کم می شود" و کلی هم کیف کنم از اینکه سر کلاس فیزیک میرم و دارم مطالب جدید یاد میگیرم! بعدش هم سر امتحان هر کی بیشتر تو آفیست اومده باشه و ازت آوبزون شده باشه نمره ی بالاتری میگیره  و هر کی کمتر بهت "بله آقای دکتر" گفته باشه چاره ای جز این نداره که این ترم هم درست رو بیفته. فکر نمی کنم فضای مدرسه ها و دانشگاه های ما رو کسی بهتر از پینک فلوید توی آلبوم "دیوار" تصویر کرده باشه.یادتونه؟ 

  آرش سبحانی به اعتقاد خیلی ها موفق ترین گروه راک زیر زمینی را تشکیل داده است. گروه راکی که وقتی دید در ایران مجوز نمی گیرد به خارج از کشور رفت و کار موزیکش را در آنجا ادامه داد. کیوسک با دو آلبوم خود یعنی "آدم معمولی" و "عشق سرعت" نشان داد که موسیقی راک ایرانی نباید حتما با اشعار کلاسیک مولانا و حافظ همراه باشد و می توان با زبان روزمره؛ زبانی که از زندگی همین آدم های معمولی بیرون می آید ترانه بسازد.زبانی که شامل حوادث و اتفاقات روزانه و غر زدن های معمولی آدم ها در تاکسی و جاهای دیگر است. دلایل دیگر موفقیت آنها نیز به همین اصل سادگی مربوط است، مثلا آنها در نوازندگی خود نیز هیچ پیچیدگی و تلفیق خاصی انجام ندادند و همین باعث شد که کیوسک به عنوان یک گروه زیر زمینی تا آنجا پیشرفت کند که تور آمریکای شمالی در شهر های ونکوور، اورنج کانتی، بوستون، واشنگتن، لس آنجلس، آتلانتا و نیویورک برگزار کند.

ترکیب گروه به ترتیب زیر است: آرش سبحانی به عنوان خواننده اصلی و گیتار، انوش خازنی گیتار و خواننده دوم، بابک خیواچی گیتار، علی کمالی گیتار باس، اردلان پایور کی بورد و شهروز مولایی جاز.

 در مورد انتخاب اسم کیوسک  نیز آرش سبحانی می گوید: "در زمانی نه چندان دور ، ساز دست گرفتن تو شهر خیلی مشکل بود.یه جورایی جرم بود و باعث می شد که بهت گیر بدن. ما هم یه عده آدمی بودیم که علاقه شدیدی به نواختن داشتیم و همیشه منتظر بودیم که خونه ی یکی خالی بشه و با هم بریم اونجا ساز بزنیم و اونجا میشد کیوسک ما. ما از همه چیز دنیا جدا می شدیم و اونجا میشد مث یه معبد. 

این روز های من

"عقده ی توهم

افراد دیگری هستند که زندگی در محیط برایشان آن چیزی نیست که باید و در عین حال چندان هیجان زده و احساسی نمی اندیشند.اینان تلاششان برای ساختن حلقه و آرمانی است.هر بار به حیله ای نو دست می یازند و هر زمان طرحی نو بر می اندازند.گاه نشریه مستقلُگاه جمع و گاه تشکل.این ایده آل گرایان اغلب از فرط آرمانگرایی حتی فرصت اجرای ایده هایشان را نمی یابند.این است که روز به روز بیشتر در گرداب خیالبافی ها و سخنسرایی ها فرو می روند.روز به روز بیشتر اندیشه ی ساختن گروه و جمع و نشریه ی مستقل در نا خود آگاهشان به عمق جانشان چنگ می افکند.با این حال تقریبا هیچ نمودی از اندیشه هایشان برای دیگران دیدنی نیست و طرح هایشان در سطح تئوری و ایده می ماند.گاه که به هدف پیشینشان نمی رسند ُآنچه دارند یا رسیده اند را می پذیرند و گمان می کنند همان است که می خواستند(مکانیسم توجیه در روانشناسی) و اگر همواره به همان مشی بمانند، آینده ای از یاس و نومیدی در انتظارشان است"

رامین فروزنده/نشریه ی قلم/ شماره ی نه

 ..........................................................

"مرغ دریایی" چخوف رو یک نفس خوندم..این روزها یک نفس کتاب خوندن هم خیلی سخته..ولی خوب وقتی نویسنده چخوف باشه قضیه چیز دیگریه..داستان من و چخوف داستان علاء الدین و چراغ جادو شده که نمی تونن بی خیال هم بشن.صفحه ی آخر مرغ دریایی همه چیز آرام بود و انجمن شکست خورده های زنده  دور هم در مهمانی جمع شده بوده اند و .....

] دورن در حالی که صفحات مجله ای را ورق می زند؛ به تریگورین[ دو ماه قبل در این مجله مقاله ای بود-نامه ای از امریکا- که می خواستم ضمنا راجع به ان از شما سوالی بکنم، ]دستش را به کمر تریگورین حلقه می کند و او را به جلوی صحنه می آورد[ چون بی اندازه به این موضوع علاقه مند شده ام...] با لحنی آهسته و آهسته تر[ ایرینا نیکولایونا را با خود ببرید.حقیقت این است که کنستانتین گاوریلیچ خود کشی کرد...

حالم از هر چی حقیقت است به هم می خوره..دلم به حال نینا...به حال کنستانتین گاوریلیچ..به حال آرکادینا ..به حال ماشا ..دلم به حال همه شان می سوزه...بد حوری هوس کردم گریه کنم اما لا مصب(لا مذهب؟) نمی گیره...

..........................................................

روی دماغم جوش زده ..بچه ها همه می خواهند بترکوننش..و همه پیشنهاد می دهند ..همین دیشب بود که باز یکی گیر داده بود که بیا این رو بترکونم ..گفتم درد می گیره؟..گفت نه درد زیادی نداره..گفتم اگه درد داره و می تونه اشکم رو در بیاره بترکونش..پسره بی خیال شد...حتما پیش خودش گفته این بنده خدا مازوخیسته!

..........................................................

چند روز پیش بچه ها گفتن میدونی که زد بازی ترانه ی جدید داده بیرون...منم که همیشه ترک های زد بازی رو داغ داغ گوش میدادم رفتم سایت و دونلودش کردم..بدجوری هوس یه چیزی رو کرده بودم که نمی دوستم چیه..آهنگ رو که گذاشتم جلوتر که رفت دیدم عاشقانه است..یه آهنگ عاشقانه با اسم "تابستون کوتاهه" بازم سیجل و هیدن و ویلسون و نسیم...چقدر دلم برا این لک زده بود که زد بازی یه آهنگ عاشقانه کار کنه بعد از ترک "عروسک" دیگه هیچ ترک عاشقانه ای بیرون نداده بوده...تا اخر گوش دادم اهنگ رو ..آخرای آهنگ  بود که نوبت به ویلسون رسید  و خود به خود اشکام سرازیر شدن...

........................................................

هوا که سرد میشه پنجره ها رو میبندن ...نمیذارن هوا بیاد تو ...همه میگن هوا سرده .یاد یالوگ  باران کوثری تو خون بازی می افتم "سردمه"...هوا که سرد میشه کسی نمیره روی تراس و ستاره ها رو توی شب نگاه کنه ...کمتر کسی این هوس به سرش میزنه تا تو هوای سرد بره روی تراس و به آسمون نگاه کنه..دلم برای پنجره ها می سوزه..شاید هم برای تابستون..شاید هم برای خودم...

........................................................

استقلال هم که می بازد ، میبازد و می بازد و فتح الله زاده همچنان قول قهرمانی می دهد!

پی:تیتر متن یه بخش از متن ترانه ی "تابستون کوتاهه" از زد بازی

برای قلعه ای عظیم که طلسم دروازه اش کلام کوچک دوستی ست... 

"در دل من چيزي است

مثل يک بيشه ي نور

مثل خواب دم صبح

و چنان بي تابم

که دلم مي خواهد

 بدوم تا ته دشت

بروم تا سر کوه"

سهراب سپهری

راست مي گويند که هميشه زيباترين موقعيت ها با  "اتفاق" است که رخ مي دهد و ما در يکي از همين اتفاق ها "تو" ي زندگيمان را مي يابيم."تو" يي که هنگام نا اميدي از همه چيز و همه کس و در حالي که جامعه، دولت و زندگيم بوي تعفن گرفته، درست همان موقعی که از همه چيز خالي ميشوم آنگاه کسي در کنارم است که با دستان کوچکش راهگشاي تمام مشکلات زندگيم خواهد بود و با لبخند هايش  رنگ آبي بر اين ديوار هاي کهنه ي خاکستري پر از گرد و غبار مي پاشد و دستانم را هيچ گاه " هندزفري" باقي نمي گذارد.

گاهي همچون هجومي از نور است. آنگونه که سهراب مي گويد "...و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي کرد" ، مثل چراغي که در خانه ي دل روشن مي شود و عقل را هدايت مي کند. انعکاس برق لبخندش در حافظه ي من که همه چيز را فراموش مي کند، ابدي است و درخشش ابدي ذهني پاک را به ارمغان مي آورد. با "تو" بزرگترين آرزو ها دست يافتني مي شوند و آرزو هاي دور نزديک و نزديک تر مي شوند.

وقت هايي که نيست، همچون بچه ي پنج ساله ي روشنفکري مي شوم که از زمين و زمان بهانه مي گيرد؛ بچه اي که مشکلش نه خريدن يک آب نبات است و خريدن يک آدامس و نه اين که چرا روزنامه ی شرق را مي بندند و چرا رئيس جمهور ديوانه اش کمي به فکر مصلحت کشورش نيست و این بچه ی پنج ساله از کم رويي، از ديوار هاي بلند ساختمان هاي تاريک دانشگاه و هواي گرمش بهانه مي گيرد.

 اگر روزي  به حريم قدسی چشم هايش بر بخورد و ياقوت هاي سفيد رنگ اشک از چشمه ي جوشان چشم هاي نافذش جاري شود بدترين حس دنيا در وجودم جاري مي شود . حال پس از يک سال تمثال زرين " بودن"  به کالبد بي روحم بخشيده ای  و در زندگیم آنجا که هر "بودن" به "هستن" تبديل مي شود نشاني از حضور "تو" ست.

و

هنوز زیباترین حرف ها را برایت نگفته ام هنوز مزه ی خوش طعم ترین لواشک های دنیا را نچشیده ای و...کشتی هم که  همچنان به راه خود ادامه می دهد

پي نوشت:براي انتخاب تيتر براي اين متن خيلي فکر کردم ولي هيچ چیز جز خود "تو" نمي تواند شکوه عنوان اين متن را به دوش بکشد..

گاهي وقت ها دوست داري هر چقدر فلسفه در زندگيت داري را دور بريزي و لحظه اي ثانيه اي و يا نفسي آسوده خاطر از هر بايد و نبايدي زندگي کني. گاهي صبح ها که از خواب بلند مي شوي هزار تا کار داري و هر چه کار هایت مهم تر باشند بیشتر در دفتر برنامه ریزیت ”This program hasn’t done” را مي نويسي و خطي ميکشي بر همه کار هاي اجباري کسل کننده. گاهي وقت ها نه همفري بوگارت آرامت مي کند و نه پاهاي دلقک وار چاپلين و حتي چخوف نازنين طناز هم نمي تواند لحظه اي لبخندي بر لبانت بيندازد. دراز مي کشي... فکر مي کني و در میان فکر کردن با حسي مازوخيستي تصميم ميگيري دستت را درون پنکه ببري. پره هاي پنکه سر انگشتت را مي برد.دو تا چسب زخم دور انگشتت مي پيچاني و در حين پيچيدن چسب روي دستت جاي سوزن را روي بازوی چپت ميبيني و سريع آستينت را پايين مي کشي تا مادرت نفهمد تزريقي شدي. خيلي وقت است که ميخواهي ترک کني...درونت پوچ شده است. درونت هيچ چيزي نيست مثل يک شيشه صاف که نه شکننده شده ای.تلفنت زنگ مي خورد و کسي از سر اجبار آن سوي خط حالت را مي پرسد. سريع ميپيچانيش. ته صدايت چيزي را ميخواند ميپرسد چت شده و تو هم که میدانی به او ربطی ندارد سریع میپیچانیش و فرار مي کني. تلويزيون از حزب الله لبنان مي گويد و صداي امريکا از اعدام دانشجويان.دوس داري سرت را بکوبي به ديوار و ميان جمجمه ات را سوراخ کني و بعد سرت را به سمت تلويزيون، کامپيوتر و همه چيز بگيري و خون بپاشی روي همه ي آنها، تا همه چيز قرمز شود مثل يک ماتيک قرمز پر رنگ. اگر شبي..گاهي..اين جوري شدي..بدان چاره اي جز خوابيدن نداري.فردا همه چيز رو به راه است..بعضي وقت ها اين جمله هاي کليشه اي بدجور به کار آدم مي آيند.

پی نوشت:یعنی درست دارم فکر میکنم ؟ این متن درون مایه ی عرفانی داره؟

از همون موقع که حاجی فتح الله زاده وارد استقلال شد یه چیزی تو دلم می گفت ممکنه این خبر رو بشنوی.ممکنه حاجی بعد سالها یادش بیاد که وقتی تو اون بعد ازظهر شوم پرویز برومند با ناصر خان سر لج افتاد و از سایپا 3 تا گل خورد تصمیم درستی نگرفته بود. وقتی فردای اون بعد از ظهر نحس  روزنامه ها تیتر زدند" ناصر حجازی از استقلال اخراج شد" حاجی نمی تونستم باور کنم تو ناصر خان رو اخراج کردی.حالا انگار خیلی چیزا یادت اومده حاجی.از همون اولش حس می کردم دوباره با ورودت اسم ناصر خان دوباره رو زبون ها بیفته برای سرمربی گری. اما نمی تونستم باور کنم ناصر حجازی دوباره بشه سرمربی تیم محبوبم.تیمی که بعد از رفتنش دیگه واسم نسبت به این تیم هیچ تعصبی باقی نمونده بود و فقط روز بازی استقلال-پرسپولیس یادم می افتاد که استقلالی ام. وقتی سیاوش اکبرپور راست راست راه می رفت و به تماشاگر ها فحش میداد، چاقو کشی می کرد و کسی تو استقلال بهش بالاتر از گل نمی گفت یاد اون روزی می افتادم که حجازی تو تمرین استقلال یکی از بهترین بازیکناش رو فقط به خاطر اینکه 4 روز بدون دلیل غیبت کرده بود با جرات تمام از تیم اخراجش کرد. یادم نمیره و یادمه که تو مرغوبکار جلوی چشم اون همه تماشاگر کفشاشو دستش گرفته بود و گریه می کرد.. ناصر خان امروز همه روزنامه ها تیتر زدن که قراره برگردی..تو ام یه جوری توی روزنامه ها به سوالا جواب میدی که"هنوز که معلوم نشده ولی برنامه های زیادی دارم" و هرکسی می تونه این عشق نهفته ات به بازگشت رو از لای حرفات بکشه بیرون .ای کاش میشد این عشق رو قاب گرفت و به دیوار زد..جهان فوتبال تیتر زده بود "آن مرد آمد".اومده تا بعد از 10 سال که اون جمله ی طلایی رو که  بعد از نایب قهرمانی آسیا زد "تا 10 سال دیگه هیچ تیمی تو ایران نمی تونه این عنوان رو تکرار کنه" عملی کنه .چقدر منتظرت بودیم ناصر خان.میخوام برم دوباره مثل قدیما پیرهن استقلال بخرم.باید بدم مامانم پرچم قدیمم رو که خیلی وقت بود بی استفاده مونده بود بدوزه،باید این عکسی که از ناصر خان روی صفحه ی اول جهان فوتبال انداختن ببرم و بزنمش رو دیوار اتاق.تا بازی اول استقلال تو لیگ خیلی کار دارم انگار...

نگینی به نام ناصر حجازی

او ناجی استقلال نیست

بیش از 75% از هواداران استقلال با سرمربیگری ناصر حجازی موافقند

استقلال ،حجازی و چگونگی استفاده از سرمایه های فوتبال !

نوازی:اگر حجازی مرا بخواهد هیچ کجا را به استقلال ترجیح نمی دهم

 به شکوفه ها،به باران

نگاهت می کنم....

.................................................

"کمی زیستن در رویا به خاطر انطباق دادن زندگی با رویا،گناه نیست.آنچه اشتباه محض است فرو رفتن در رویاست و بر نیامدن.در مه مصنوعی غرق شدن.قطع ارتباط با روزمرگی ها.مه تخیلی،بیشترین خطرش در این است که انسان در درون آن گم شود و از سکونتگاه خود بسیار دور بیفتد.بازناگشتنی.گم گشته ی ابدی"

همیشه باید حواسم به این مرز بین رویا و واقعیت باشه تا از آدما انتظار نداشته باشم مثل فیلما  و یا مثل دنیای شعر و قصه رفتار کنن.هیچ وقت نباید منتظر معجزه بود.معجزه همون لبخند های ساده ی بچه هاست.معجزه ی زندگی همین لبخند های  ساده ی است که دور و برمون ریخته و باید کشفشون کنیم و منتظر ید بیضا و عصایی که به مار تبدیل میشه نباشیم.

" زندگی شاید همین باشد" .باید این لحظات کوتاه ولی پربار رو در زندگی پیدا کرد و باهاشون زندگی کرد."لحظه ای و پس از ان هیچ" در تمام زندگیم هیچ وقت سعی کردم "چیزی بدهکار آفتاب" نباشم و صبح ها از خواب که بلند میشم حتی در بدترین موقع لبخندم  رو صورتم حفظ کنم و بعد از خونه بیرون بزنم تا در برابرلطفی که خورشید هر روز بهم می کنه و آفتاب  رو بر زندگیم میتابونه بدهکار نباشم و گر نه  چه فرق می کنه که صفر جلوی سنت بشه یا یک؟ها ؟ فرقی می کنه؟

........................................................

."سلام به نهضت دانشجویی که یک ضرب در استحاله نسکافه ای رنگ بدل شده به نهضت کافی شاپ.کافی شاپ جای بدی نیست،اما این که هیکل تمام نهضت دانشجویی شکل کاپوچینو یا اسپرس بشود یعنی یک جای کار می لنگد لابد"

نهضت دانشجویی فقط به این نیست که بری جلوی دفتر نهاد داد بیداد کنی و حقوقی رو دنبالش بگردی که خودت هم نمی دونی چی هستن و فقط از بقیه شنیدی که "آدم باید آزادی داشته باشه" و دنبال چیزی میری که نه می دونی چیه نه میخوای بدونی چیه و فقط دوست داری ادای خواستنش رو در بیاری.جلوی دفتر نهاد جمع میشی مطلب اعتراضی مینویسی که به دخترای دانشگاه آمار بدی و بگی "من آدم پر جربزه ای هستم و خیلی حالیمه" نه دوست من بالاخره که یه روز این نقاب برداشته میشه.نهضت دانشجویی یعنی اینکه به دانشجو ها یاد بدی وقتی میرن سلف و سینیشون رو می کوبن رو میز و به آشپز دستور میدن"برام رون نذار بال بذار" یه "خسته نباشید" و یا یه "سلام" اول درخواستشون بچسبونن.

از این دانشگاه و نهضت دانشجویی و این حرفا خوشم نمیاد.من فقط خوشم میاد شبا با سجاد توی محوطه قدم بزنیم.اون سیگار بکشه و من با اشتیاق از برنامه ها و ایده ها و فکرایی که در زندگی دارم حرف بزنم و اون هم وسط سیگار کشیدنش هر چند وقت یه بار بگه"نه ،عمرا این رو بتونی اجرا کنی" و من بی توجه به حرفش همچنان با اشتیاق به گفتن آرزوهام ادامه بدم.تو این شبا هم اصلا مهم نیست که حالا عدد صفر جلوی سنم به یک تبدیل بشه یا نه . اصلا کی گفته مبدا زمانی اون روزیه که آدم متولد میشه؟ ها؟

.........................................................................

 من هنوز نگاهت می کنم

تو،عاقبت،لای چشم هایت را باز می کنی،مرا میبینی و لبخند میزنی... و من این گونه متولد میشوم

 پی نوشت:دو بخشی که به صورت برجسته نوشته شده اند اولی بخشی از کتاب "یک عاشقانه ی آرام" نوشته ی "نادر ابراهیمی" است و دیگری بخشی از مطلب "سهیل فاطمی" در نشریه ی "چلچراغ " است

"خوب همه ی چیزایی که می خواستید همینا بود؟لیف و سنگ پا و نسکافه؟چیه محسن روت نمیشه بگی واجبی هم برات بخرم؟بچه تهرون و خجالت؟"محسن سرخ میشه.

علی قبل از اونکه بخواد حرفی بزنه میخنده و میگه:"راستی اگه گیرت اومد یه خانوم هم بیار"همه می خندن. وحید جواب میده"من که از خدامه ولی نگهبانی خوابگاه گیر میده،مگه اینکه تو کیسه ای، چیزی جاش کنیم!"بهش تنه می زنم که یعنی بس کن این چرت و پرتا رو و بیا بریم.در اتاق رو میبنده و دنبال من راه می افته.

"ببین رفیق قرار نشد دودره کنی.امشب قراره ما رو پیتزا مهمون کنی"

"بزمجه تو هفته ای یه بار داری از من پیتزا میگیری مگه من پسر رفسنجانیم؟"

"بابات رفسنجانی نیست ولی تنش که به تن آخوندا خورده راستی از فائزه تون چه خبر؟"

می خندم "شوهرش دادیم رفت.چیه طلبه بودی؟اگه خیلی طلبه ای برو قم.اونجا پیتزا هاش هم بهتره.پیتزا با طعم آخوند!"

"امید امشب خیلی تو کفم ،ظهر جات خالی رفتیم اتاق بچه ها یه فیلم گذاشتن همش صحنه بود جات خالی، خیلی کیف داد،خدا کنه امشب دخترای ردیفی تو خیابون به تورم بخورن در ضمن قضیه رو نپیچون یا باید یه پیتزا به ما بدی یا این شماره ی منو باید امشب حد اقل به سه تا دختر بدی"

میدونه که چقدر از شماره دادن و این مسخره بازی ها بدم میاد"جهنم، امشب هم پیتزا میدم بهت"

                                         ................................................

مامانی مگه نگفتی اگه چال بال لالا کنیم بیدال شیم بابایی مالو میبله پستولا؟

زهرا می خنده و هنگامی که برای گذاشتن اتو در کمد از جلوی مینا رد میشه و لپ مینا رو می کشه و میگه "قربون اون زبونت برم،پستولا نه رستوران،بابات قراره امشب ما رو ببره"مینا با خوشحالی عروسکش رو توی هوا پرت می کنه و به سمت زهرا میره و اون رو بغل می کنه"مامانی جونم اجازه میدی توپ کوچولوم لو هم بیالم؟"زهرا دست بر موهای دخترکش می کشه و میگه"آخه خانومی خوشگلم توپ واسه چی"

"آخه مامانی مث اون دفه تو و بابایی همش بحث میکنین و من توپم لو میالم تا حوصلم سل نره"زهرا در حالی که چادری که خریده را جلوی آینه پرو می کند  جوری که انگار داره با خودش حرف میزنه می گه:"این بابای روشنفکرت هم خودشو کشته با این نظراتش"

                                             ................................................

مینا محکم تر از همیشه توپش رو زمین میزنه و توپ چند متر اون ورتر کنار پای من می افته. ناگهان متوجه دخترک میشم.یه دخمل کوچولوی مامانی با چشمای زاغ و موهایی به درخشندگی طلا که مثل آبشار روی شونه هاش سرازیر شدن"یعنی خانوم به این خوشگلی اسمش هم به این خوشگلیه.طلای عمو اسمت چیه؟"خجالت می کشه سرش رو پایین میندازه و آروم میگه "مینا"توپ رو از روی زمین بر میدارم"مینا خانوم خوشگل ما نمی خواد به من بگه که چند سالشه؟"مینا  که همچنان پایین رو نگاه می کنه چهار تا انگشتش رو بالا میبره و میگه"چال سال" .توپ سه رنگ و کوچولوی مینا رو تو دستم می چرخونم  "مینا خانوم دسته ی گل، می خوای با هم بازی کنیم".نگاهم می کنه و میگه "آره عمو" وحید که منتظر پیتزاییه که قراره بیارن و خیلی از دیر اومدن پیتزا نگران  شده نگام می کنه و میگه"تو هم  وقت گیر آوردی ها.میخوای با بچه توپ بازی کنی؟"جوابش رو نمیدم.همیشه وقتی بچه ها رو میبینم دیگه دنیای دور و برم رو نمیبینم.

"برو عمو اون ور وایسا من توپ رو میندازم بگیرش باشه"میدوه و کمی اونطرف تر وای میسته تا من توپ رو براش بندازم.توپ رو آروم براش میندازم تا بتونه بگیره و وقتی می گیره خوشحال میشه و برمیگرده به پدر مادرش نگاه می کنه که تشویقش کنن و اونها هم مث همیشه مشغول جر و بحث های همیشگی هستن و نگاهی به مینا نمی کنن.مینا دوباره توپ رو برای من پرت می کنه و من توپ رو کمی اون ور تر براش میندازم و این بار هم میگیره.توپ رو که پرتاب می کنه توپ می افته جلوی پای وحید و وحید توپ رو برمیداره و با بی حوصلگی و با شتاب زیادی  توپ رو خیلی دورتر از جایی که مینا وایستاده پرتاب می کنه.توپ می افته توی راهروی کناری و سمتی که دستشویی های رستوران قرار دارن و مینا هم به دنبال توپ میدوه."کشت خودشو با این پیتزا آوردنش"این رو میگه وبلند میشه به سمت مسئول رستوران بره.وسط راه یک دفه وایمیسته یه لحظه مکث می کنه و به سمت دستشویی ها میره.صدای پدر و مادر مینا نظرم رو جلب می کنه

"آخه تو حق نداری به این دختر بگی خدا وجود نداره تو حق نداری اون جوری که خودت اعتقاد داری این بچه رو بزرگش کنی.نمیخوام بچه ام تفاله ی کارخونه ی فلسفه باشه.نمیذارم تموم اون تئوری های کفر آلودی که از تو کتابا جمع می کنی تو سر این بچه بریزی"

"ببین زهرا اصولا بحث کردن با آدم خشکه مذهبی مثل تو که فقط کارت از صبح تا شب جا نماز آب کشیدنه کار مسخره ایه..شما زن ها به درد همون آشپزخونه میخورید و یا باید حتما یه شوهر گیرتون بیاد که از صبح تا شب با کمربند به جونتون بیفته و  سیاهتون کنه تا حالا واسش عوعو نکنین"

یه دفه یه چیزی مث برق از طرفم رد میشه نگاه می کنم میبینم وحید با سرعت از رستوران خارج میشه بلند میشم که ببینم چرا داره میدوه که باد مینا می افتم..مینا کوش؟این مرتیکه چرامیدوید؟"توکف"،"دختر ردیف""مینا" "دستشویی" نه مزخرف نگو اینا چه ربطی به هم دارن.با این فکرای مزخرفی که ذهنم رو اشغال کرده و سعی می کنم باورشون نکنم و در حالی که از ترس دارم میلرزم به راهروی دستشویی ها میرم و در حالی که صدام از شدت ترس می لرزه می گم "مینا،عمو،کجا رفتی؟"

در دستشویی بازه.خوب باز باشه دلیلی نمیشه.این فکرای مزخرف رو بریز دور مگه ممکنه؟.با دست آروم در دستشویی رو کنار میزنم.

آره میناست.افتاده کنار دستشویی. توپش رو محکم بغل کرده و چشاش بستن.گل های دامنش که رنگ قرمز بود حالا قرمز تر شده یه قرمز واقعی.صورت نازنین دخترکی که به رستوران میگفت "پستولا" سفید شده و انگار سالهاست که خوابیده.دهنش هم قرمز قرمزه و انگار وقتی داشته جیغ میزده یه پست فطرت که داشته عقده های سالیان سالش رو خالی میکرده محکم دهنش رو گرفته بوده.

                                     ................................................

منم مث بقیه واستادم و بهت نگاه می کنم.یه نگاه به تو می کنم که دارن اون طناب رو دور گردنت می اندازن و تو نعره میزنی و از پدر و مادر اون دخترکی که قرار بود نه تفاله ی کارخونه ی فلسفه باشه نه حاج خانوم مظلومی و فقط  قرار بود "مینا کوچولوی عمو" باشه بخشش میخوای و یه نگاه به توپ مینا می کنم که حالا دیگه سه رنگ نیست و فقط رنگ قرمز داره.خوب مگه چی میشد مینا اصلا مشقاشو خوب نمی نوشت و باباش بهش عیدی یه توپ قلقلی نمی داد.خوب مگه چی می شد وقتی توپش رو زمین میزد هوا نمی رفت و دست توی انگل نمی افتاد که اونوری پرتش کنی.اصلا چی میشد  اون روز مینا "ناز گل مامانش" نمی شد و مامانش بهش قول پستولا نمیداد .

طناب دار رو تو گردنت انداختن و تو داری تو چشای من نگاه می کنی .خوب می فهمم میخوای چی بگی میخوای بگی " مقصر من نیستم مقصر همین آدمایین که الان اومدن اینجا و دارن اعدام منو نگا می کنن و تخمه می شکنن. همین آدمایی که تا دیروز سی دی زهره رو دست به دست میکردن و فیلمای خوابگاه های دخترا رو میدین و با دیدن دست و پای نیمه لخت یه دختر تو حریم شخصیش ارضا میشدن حالا همینا دارن به من سنگ می زنن و میگن پست تر از تو آدم پیدا نمیشه"

تو اعدام میشی و اینا بر میگردن خونشون و شروع می کنن از پر و پاچه های دختری که دیشب توخیابون دیدین تعریف کردن.پس مینا چی میشه؟پس خوشگل عمو چی میشه که هنوز بازیش با عمو تموم نشده بود و تازه می خواست بیاد برا عمو بگه که دیروز تو مهد کودک چه شعری یاد گرفته بود....

همه رفتن و من موندم توپی  که یه روز سبز و سفید و قرمز بود اما الان همش قرمزه.قرمز پررنگ... توپ قرمزی که ای کاش هر وقت زمین میزدی هوا نمیرفت

                                         ..........................................................

                                          .........................................................

این روزها به جای وبلاگ نویسی فقط خواب می بینم.این روز ها در خواب هایم کنار دریا هستم و در برابرم فقط آب است و من موهایم (که در خواب موهای بلندی دارم )  را  به دست باد می سپرم.آفتاب مهتابی شده این روزها!

                                   ...........................................................

این روزها وبلاگم یک ساله شده و من خسته از نوشتنم.خسته از اینکه می نویسم و در وبلاگ نمی ذارم.

باید یه جون تازه ای به اینجا بدم باید پرده هاش رو عوض کنم.باید یه خونه تکونی درس و حسابی کنم. گرد و غبار فضای اینجا رو پر کرده و همه چیز اینجا داره کهنه میشه.اینجا باید مثل یه خونه ی تمیز باشه.جدیدا از سقفش هم زیاد آب می چکه.می خوام به در و دیواراش یه رنگی بزنم.لعنتی اینجا زیادی سیاه شده.

باید بذارم این پسر بچه ی شیطون احساساتی دوباره یه جون تازه ای  بگیره .همون پسر بچه ای که به قول سجاد ملاک فیلم خوب براش اینه که فیلمه توش احساس داره یا نه.دلم برای این پسر بچه خیلی تنگ شده.کسی اگه تو خیابونا دیدش تو رو به خدا(کدوم خدا؟) آدرس من رو بهش بده تا برگرده آخه جدیدا هی با من قهر می کنه و میذاره میره.

                              ...........................................................

 شریک زیبا ترین و زشت ترین روزهایم،وبلاگ دوست داشتنی من، تولدت مبارک

پی نوشت:کسی یه کاغذ دیواری قابل شستشوی خوشگل سراغ نداره؟            

باران که می بارد انگار همه ی حس های جهان،خوب یا بد بر من جاری می شوند .انگار باید همه ی همه شان همین موقع و زیر باران بیایند . باران که بیاید آن رویاهایی که گوشه ی ذهنم جا خوش کرده اند و جدیدا با فیلتر "عقل گرایی" توی سرشان میزنم بدون اجازه ی خودم آزاد می شوند و دوباره توی دنیای رویایی شعر و قصه ها فرو می روم.باران که بیاید همه ی کثافت ها و لجن های خیابان را  و همه ی تن فروشانی که با مانتوی تنگ وکوتاه بوق های ماشینی را انتظار می کشند می شوید و آنها را به آغوش مردانی از این دست که عشق را این گونه می خواهند می سپارد .باران که ببارد تمام شاعر ها  دست به کار نوشتن عاشقانه ترین شعر ها می شوند و حماسه های عظیم انسانی در جایی که" عشق غزل نیست و حماسه ایست" رخ می دهد.باران که ببارد در تاکسی که می نشینم اصلا از آهنگ عربی که حتی یک کلمه اش را نمی فهمم ناراحت تمی شوم و موقع سوار شدن به همه ی مسافران سلام می کنم.باران که ببارد دوباره مثل همیشه تنها روی سنگفرش خیس خیابان های این شهر خسته قدم و میزنم و شاملو می خوانم .باران که ببارد جان می دهد که آدم نهج البلاغه را بردارد و زیر قطره های باران بویش را حس کند و این هنگام است می شود منظور "یا علی" راننده تاکسی را خوب فهمید.باران که بیاید لغت های مزخرف که تنها بلد هستند بین آدم ها دیوار بکشند از بین می روند و احساس های خوب  دوباره در روحم جاری می شوند.باران که ببارد دوست دارم تمام پروژکتور های دانشکده را روشن کنند و تا صبح زیر رقص موزون قطرات باران رومبا برقصم.باران که ببارد شب ،هنگام ورود به اتاق حال همه را میپرسم و باز آن جمله ی تکراری پرسیده میشود "چت شده امروز انقده مهربون شدی؟".باران که ببارد باید نشست پشت این صفحه ی بی قواره ی مانیتور و دستانت را روی دکمه هایی که نقش مترجم احساست را بازی می کتند فرود آوری.باران که ببارد خدا،انسان،عشق،زندگی همه و همه چیز دوست داشتنی می شوند .باران که بیاید عکس کلوب را که در آن پایان زندگی را اعلام کرده ای حذف می کنی و عکس بیخیالیت را جایگزین می کنی.باران که ببارد همه ی کینه هایم نسبت به آدم ها برداشته می شود و حتی تویی که روزهاست پشت سرم حرف میزنی برایم دوست داشتنی می شوی.باران که ببارد زیبایی چهره ی حقیقی خود را به دنیا نشان می دهد و آدم حتی می تواند به خیابان های خیس عشق بورزد باران که ببارد باید گوته و شکسپیر و حافظ و سعدی خواند و پا به دنیایی دیگر گذاشت .باران که ببارد.....

باران که بند بیاید برعکس همه که در هنگام باران به دنبال سر پناه می گردند من حالا باید به دنبال سرپناهی بگردم و آرام سرم را بر بسترم بگذارم و به فردا فکر کنم که خیابان تمیز است. به فردا فکر کنم که هیچ کس از رنگ های رنگین کمان "دو رنگی" را انتخاب نمی کند.فردایی که خیلی خیلی شبیه رویاهای من است.فردایی که زندگی تقلیدی که نه،تکراری زیبا و خواستنی از فیلم های مورد علاقه مان است در حالی که دیالوگ های خودمان را می گوییم.  فردایی که پل نیومن یاد می گیرد که الیزابت تیلور را از پایین پله ها صدا کند"جونی بیا بالا" و او را گرم در آغوش بگیرد و دیگر مارلون براندو از پایین پله ها "استلا" یش را صدا نمی کند. فردایی که سینما پاردایزوی شهرمان هیچ وقت آتش نمیگیرد و آلفردو هنوز با آن چشم های کور شده اش در تمامی رویاهایمان سهیم است  .فردایی که در آن مارچلوی دوست داشتنی در آخرین دقایق فیلم محبوبش را روی آن پل روشن از دست نمی دهد.فردایی که مردمان بی هیچ نقاب و ترسی به هم عشق می ورزند....فردا....

-آقا ،مواظب باشید داشتید به ماشین می خوردید

سرم را بالا می گیرم به صورتش نگاه می کنم و لبخند می زنم

-سلام،مهم نیست

پی نوشت:عکس از وبلاگ DRAGONFLY

تو چشاش نگاه کنید داره زندگی رو فریاد میزنه.داره می گه من اومدم  ومیخوام زندگی کنم.بچه ها بی رنگ ترین موجودات عالمند.هنوز نه به رنگ سیاه دروغ دراومدن.نه به رنگ زرد ریا و نه به رنگ هر زشتی که تو این دنیا وجود داره اونا پر از شور زندگین.تمام غصه شون در حد خریدن یا نخریدن یک شکلات است و با خریدن یک شکلات همه ی مشکلاتشون حل میشه.

هر بچه ای که متولد میشه نشون میده که آفریننده(نیروی کیهان یا هر چیزی که اسمش رو میذارید) هنوز از انسان ها راضی است(فکر کنم اینو تاگور گفته!؟).هر بچه ای که به دنیا میاد هنوزمی تونیم امیدوار باشیم که برای رسیدن به "انسانیت" آدم های زیادی هستن که مبارزه کنند.آدم هایی که برای "آزادی" انسان بجنگند.هر موقع که از زندگی کردن خسته میشم به نزدیک ترین پارک کنار خونمون میرم و بازی کردن بچه ها رو نگاه می کنم و خوشحال میشم از اینکه هنوز شور زندگی کردن تو وجود آدم ها باقی مونده.

بچه که بودیم نه  با حضرت محمد کار داشتیم نه با امام زمان.پیشوا وراهنمای ما اون لاکپشت کارتون بامزی بود که چیزای بزرگی بهمون یاد میداد.نماد معرفت و رفاقت برای ما "واکی بایاشی" بود و و  بزرگترین سوال هامون این بود که آیا"سوباسا" وقتی مپره تو هوا که شوت بزنه و این قسمت از فوتبالیست ها تموم میشه تا هفته ی بعد همونطور تو آسمون میمونه؟.اون موقع از این سوال ها نداشتیم که آیا خدا وجود داره یا نه.اون موقع  اصلا به این فکر نمی کردیم که فرق عشق و دوست داشتن چیه.بچه بودیم چه می دونستیم "من فکر می کنم پس هستم " و "من دکارتی " چیه.بچه که بودیم می خندیدیم به "پت و مت" که اینا چرا انقدر اسگلن و حالا میبینیم آدم هایی احمق تر از اونا هم تو گوشه گوشه ی این مملکت کارهای بزرگ و پست های خیلی خیلی گنده ای رو به عهده گرفتن .امروز کسایی که رد مهر روی پیشونیشون باشه  می تونن هرغلطی بکنن ولی تو دنیای کارتون ها "تسوکه"  تا  وقتی که شرارتی اتفاق نمی افتاد علامت مخصوص حاکم بزرگ رو نشون نمی داد.

دیگه وقتشه باید وسایلم رو جمع کنم و همه رو توی یه بقچه جمع کنم و و به یه تیکه چوب آویزون کنم و مثل هاکلبری بزنم به دریا.شاید تو طول راه تونستم پرین و پاریکال روهم پیدا کنم و با اونها شهر به شهر بگردم برای یه جایی که توش انسانیت باشه، آدم باشه و زندگی باشه.یه جایی که من و "خانوم کوچولو" بریم اونجا و شکوفه ها رو تماشا کنیم و تمشک بخوریم . یه جای خیلی دور.یه جایی که لغت ها وجود نداشته باشن و  دنبال اسم واسه حس های انسانی نگردیم تا هیچ کس واسه حرف زدن به تته پته نیفته.

مامانم از آشپرخونه داره صدام می کنه که برم ناهار بخورم

"خوشتون اومد؟ پس تا برنامه ی بعد"

پی نوشت:اینجا رو می بینید پسر شجاع و خانوم کوچولو وشیپورچی و خرس مهربون همه و همه با اینکه عقایدشون مختلفه و بعضی هاشون دشمن هم هستند  در کنار هم  شاد  زندگی می کنند آیا تو کشور ما هم میشه یه روزی اینجوری بشه؟

در پرده ی سور و ساز هم می خندیم

با داغ درون گداز هم می خندیم

چون غنچه ی نو شکفته ای در باران

از گریه پریم و باز هم می خندیم

خط را بگیر و بیا

هنوز در کار کشت قاصدکم

گر چه  تنم میان زخم و جنون

گم

و کلاغ عاشقم از پنجره ام 

پر

خط را بگیر و بیا....

"اومدم سیگار بکشم..."

چرا؟.یعنی این یک ساعت رو تو کافه نشستیم تا من جواب همین سوال به این کوچیکی رو بگیرم؟.یه ساعتی که هیچی نگفتیم و فقط نگاه کردیم.خسته شدم .کیفم رو باز می کنم. پاکت سیگارم رو در میارم واسم مهم نیست اینکه بفهمی سیگاری شدم.هنوز داری نگاه میکنی."همه ی آدمایی که شاملو دوس دارن آخرش سیگاری میشن؟".دیدی حداقل این سیگار لعنتی باعث شد به حرف بیای.جواب نمیدم و با ابروهات بهم نشون میدی که فکر نمی کردم سیگاری بشی.تو چشات زل میزنم و دوس دارم بهت بفهمونم که از همون موقعی که بی خبر گذاشتی و رفتی و هر شب سر درد داشتم به این لعنتی رو آوردم.سرت رو با شرم پایین میندازی.انگار حرف های نگفته ام رو بهتر میفهمی ."نمی خوای امروز برام شعر بخونی؟".مگه شعری هم موندنه برای خوندن؟.کدو مشو باید بخونم "من و تو درخت و بارون؟" یا "گونه هایت با دو شیار مورب..."میخندی.یه خنده ی کوچولو و تلخ.با اینکه چیزی نگفتم ولی بازم فهمیدی.قهوه ات رو هم میزنی و من هم که بعد از رفتنت تصمیم گرفتم همه چی رو تلخشو امتحان کنم بدون شکر قهوه رو میرم بالا."خوب ببین هنوز همه چی هم تموم نشده..."تموم شده.خیلی وقته تموم شده.. تازه می فهمم که من نیومدم که ازت بپرسم چرا تموم شده.اومدم سیگار بکشم و بهت نگاه کنم.آخه تا قبل از این تجربه نکرده بودم که قیافه ی کسی رو که دوسش دارم لای حلقه های دود این لعنتی ببینم.درست مث تو فیلماس"همین که تو باعث شدی من به شعر علاقه مند بشم کافیه.  همین اثر گذار بودن تو روی من  کافی نیست؟..میدونی از اون موقع تا حالا هوار تا کتاب شعر خوندم".اخم میکنم بهت.مثل اینکه قواعد بازیمون رو به گه کشیدی.از عصبانیت به حرف میام:"مگه قرار نبود لغتایی که واسمون مقدسه رو همین جور الکی به کار نبریم".میخندی بازم از اون خنده های تلخ "یادش به خیر "هوارتا"،"۶۰ ثانیه" ..."آهی میکشی که به من حالی کنی هنوز خاطراتم برات عزیزه."خوب تو که حرفی نمی زنی فقط اومدم بهت بگم که من تقصیری نداشتم".همیشه همین جوری بود من حرفی نمیزدم و تو نتیجه گیری می کردی که تقصیری نداشتی."حداقل دیگه شبا مجبور نمیشی زیر بارون تا صبح تو خیابون راه بری و سرما بخوری ".می خندی.یعنی میخندیدی..اون روزا که میدیدی تا صبح تو هوای بارونی تو محلتون راه میرفتم و شعر میخوندم..اون موقع هم  میخندیدی بهم ..سیگار رو خاموش می کنم..در کیفم رو میبندم.و تو رو با قهوه ی شیرینت  و حرفایی که نزدم تنها میذارم..

                                                  .................................................

"یادم هست،یادت نیست؟.."

محکم بغلت کردم و با داغی نفس هام گونه هات رو قلقلک میدم..."می خوام صدای قلبت رو بشنوم"..سرت رو روی سینه ام میذاری و به صدای ضربانم گوش میدی.."woooooow چه تند تند میزنه نکنه عاشق شدی؟".چشمک میزنی.حواست نیست که سرت رو طرف راست سینه ام گذاشتی.چشماتو میبوسم و تو گوشت آروم زمزمه میکنم"خیلی وقته"دستات رو دور کمرم حلقه میکنی و گوشت رو محکم میچسبونی به قلبم و میگی"چند تا دوسم داری؟".حداقل این 12سال مدرسه رفتن این خوبی رو داشت که یاد بگیرم چیزی به نام عدد بی نهایت هم وجود داره.مثل همیشه میگم "هوار تا
".بلند میشی و محکم بغلم میکنی."کم کم بریم داره دیر میشه"میگم:"60 ثانیه بشمریم و بریم".عادتمون بود همیشه وقتی میخواستیم بریم همدیگر رو بغل میکردیم تا شصت میشمردیم و بعدش میرفتیم.یک و دو سه و چهار رو زود میگفتیم..همیشه مشکل از 53 یا 55 شروع میشد که نوبت من بود بگم و طولش میدادم..و به 53 که میرسید می گفتم"53 ،53 و نیم،53 و سه چهارم..." می خندی "جرزن باز تو شروع کردی جرزنی می خوای طولش بدی ؟".چشماتو می بوسم و میگم"شصت!"

                                                ..................................................

"اون جهنمی که میگن این خونس.."

تو اتاقم نشستم و با دیوارا صحبت میکنم.با پوسترای تو اتاق حرف میزنم.با فریدون فروغی با شاملو با گوگوش با بوگی.تلفن زنگ میزنه.تو راه رسیدن بهش صدای نوار رو کم می کنم."بفرمایید"."سلام آقای محبی" اه بازم این مرتیکه ی گه.. ناشرم رو میگم."سلام"."آقای محبی زنگ زدم باز هم بهتون تاکید کنم تا چند روز آینده عنوان کتابتون رو بهم بگید آخه عنوان خیلی مهمه.پیشنهاداتم رو که یادتون هست؟"..آره یادم هست مرتیکه ی جا کش.بهم پیشنهاد کردی که اسم کتابم حتما توش یه کلمه ی "عشق " باشه چند تا هم پیشنهاد کردی مثل "همسفر با عشق"،"سال هایی با عشق"،"همنوا با عشق".همتون همینید ناشر های قبلی هم همیشه همچین اسمایی واسه داستانام پیشنهاد میکردن "باشه من تا فردا اسم انتخابی برا کتابم رو بهتون میگم خداحافظ" بدون اینکه جوابش رو بشنوم تلفن رو قطع می کنم.روی صندلی میشینم و سررسیدم رو میگیرم تو دستم.باید رو صفحه ی 14 مهر هم خطی بکشم.تموم شد.از اون روزی که گذاشتی رفتی.یا گذاشتیم رفتیم .یا گذاشتم رفتم.چه فرقی میکنه؟..از اون روزی که جدا شدیم هر شب صفحه های این سر رسید رو خط میزنم.به سرم زده بشینم و تعداد روز هایی که گذشته رو بشمرم.یک..دو..سه..پنجاه...صد...هزار....نه خیلی بیشتر از ایناست.هوار..آهان این از همش بهتره...هوار روزه...روز که چه عرض کنم انگار هوار ساله.فکر میکنم که اسم کتابم رو پیدا کردم  "هوار سال تنهایی"

پی نوشت:سجاد تو اتاق نشسته و غرق در کتاب "صد سال تنهایی " مارکز است دوس دارم مارکز رو ببینم  تو روش بخندم و  با تمسخر بهش بگم "همش صد سال؟"

"...بسه ديگه حالا تو گوش گن!"

عجيب نبود. ديگه برام عادي شده بود. دوباره آرمين بعد از اينکه بيدار شده بود و رفته بود آب بخوره کنار پارچ آب روي ميز حلقه رو ديده بود و دوباره داد زده بود که « بابا ماماني بازم يادش رفته انگشترش رو ببره». آرمين خيلي بچه اس. هنوز نمي فهمه فرق حلقه و انگشتر چيه؟ نمي فهمه اينکه تو هر روز صبح موقع رفتن سر کار حلقه ات رو در مياري و کنار پارچ ميذاري با دير اومدن شبهات به خونه و اينکه ميگي

« با دوستام بيرون بودم عزيزم » به هم ربط داره. آره آرمين بچه اس، نمي فهمه. نکنه منو هم شاسگول گير آوردي؟ از همون اول که تو خونه شروع کردي به تعريف از همکار جديدت و هي «آقاي صديقي، آقاي صديقي » مي کردي فهميدم که زير سرت بلند شده! تو هم که روز به روز موقع رفتن سر کار، خوش آب و رنگ تر ميشدي و دقيقاً فکر مي کردي که من احمقم و چيزي     نمي فهمم. حداقل به اون مرتيکه عوضي بگو وقتی داره باهات حال می کنه عطر joop به خودش نزنه که من رو تو درد سر بندازه چون جدیدا دور ورداشتی و شبا می گی تا عطر joop به خودت نزنی باهات نمی خوابم...

                                           ..................................................

«تو کوچه ي ما هم چراغوني ميشه بالاخره...»

باز دوباره تو چشمام زل زده. ميدونم که باز ميخواد الان به يه بهونه اي بياد سر ميز من و بگه« چقدر امروز خوشتيپ شدي» بعد از اون روزي که اومد و گفت: «مهدي راستش ميدونم تو زن داري ولي خب چيکار کنم دوسِت دارم ديگه» و من بهش فهموندم که من پايبند خانواده ام هستم و اهل فوق برنامه نيستم. فکر مي کردم بي خيال ميشه ولي انگار دست بردار نيست( البته اين قضيه مال اون وقتاست که تو هنوز چيزي رو کنار پارچ جا نمي ذاشتي). از اون روز به بعد هر وقت مياد سمت ميز من سريع دست چپم رو ميذارم رو ميز و حلقه رو مي گيرم جلو چشماش که مواظب حرفاش باشه. يکي نيست بهش بگه آخه خره از چيِ من خوشت اومده؟ داره مياد سمت ميزم و مي دونم که امروز مي خواد از کراوات جديدم تعريف کنه و سريع بحث رو بکشونه سمت اينکه «من خيلي دوسِت دارم» خب زيادم بد نيست که يکي پيدا بشه که از من خوشش بياد. البته منم همچي ازش بدم نمياد ها! بذار حالا که داره مياد يه بار هم دست راستم رو بگيرم سمتش.

                                    ..................................................

«نخود نخود، هر که رود...»

آرمين از خواب بلند ميشه و ياد اين ميفته که بابا ديشب بهش گفته بود که«من صبح زود بايد برم اداره کار دارم. صبحانه ات رو روي ميز آماده مي ذارم.»آرمين هم که اول صبحا خيلي تشنه است سريع سراغ پارچ آب ميره و ميبينه اين دفعه بجاي يه حلقه، دو تا حلقه کنار پارچ آب جا مونده و با خودش ميگه«يعني بابا هم فراموشکار شده؟!»

پی نوشت:  ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد....

به تویی که نمیشناسمت

آخرین پک هاش رو به سیگار میزنه و تازه یادش می افته بپرسه که :"دود سیگار که اذیتت نمی کنه؟" منم لبخند میزنم که یعنی نه.  "آره خلاصه این داستان زندگی من بود.دو سال پیش هم طلاق گرفتیم و این دو ساله خیلی زجر کشیدم.تنهای تنهام"صداش رو یه غمی میگیره "می دونی الان هم که دارم با این ماشین کار می کنم هیچ حالی بهم نمی ده چون فقط واسه خودم دارم پول در میارم".ای کاش تا سد خندان زیاد مونده باشه تازه داره خوشم میاد "بچه ندارید؟"" ته سیگار رو پرت می کنه تو خیابون."هه دلت خوشه..سه سوت رفتن سمت مامانشون فقط موقع پول گرفتن میان یه سری به من میزنن".تو آینه به چشام زل میزنه"تنهایی درد بدیه..خوب پسرم ماشینای سه راه ضرابخونه همون دست میدون وایستادن خیر پیش"

............................................

وارد مهمونی میشم.میگن یکی از فامیلامون از مکه اومده و ما اومدیم تو این مهمونی که بهش خوش آمد بگیم و البته شام بخوریم.همه منتظرن تا زودتر شام رو بیارن تا خیالشون راحت شه به ازای کادو هایی که خریدن یه شام درس حسابی گیرشون بیاد.پسرعموم که تا دیروز موز رو با دست می خورد موز رو با چنگال می خوره و به من که دارم با دست می خورم یه جوری نگاه می کنه .پسرخاله ام سر میز میشینه و میگه:" سعید بابات چرا نیومده؟بابا این احمد آقا افتخار نمیده ما ببینیمش؟".یاد دو هفته پیش می افتم که با بابا رفته بودیم خونشون و یه دقیقه از اتاقش بیرون نیومد تا ما رو ببینه .دوس دارم تف کنم تو صورتش و بگم "نه افتخار نمیده!".با توجه به این رسم که همیشه تو هر مجلسی باید یکی رو اعصاب آدم راه بره یه بابایی میاد و میکروفون رو میگیره و  با صدای بلند  میگه که" اگه این یا علی رو بلند بگید شام هم زودتر حاضر میشه" و من تو صدای همه می بینیم که چه جوری از ته دل داد میزنن!

خسته شدم.هوای اینجا داره آزارم میده  .بین این همه ریا فقط باید یاد"تو" بیفتم که آروم بشم.تویی که هیچ وقت وجود نداشتی.تویی که یه روزی اسمت ندا بود یه روز معصومه.ولی آخرش فهمیدم هیچ کدوم از اینا "تو" نبودی.تویی که باید خیلی جاها رو هنوز بگردم تا پیدات کنم.تویی که میگن با همه فرق داری و مثل اونای دیگه هیچ وقت فراموش نمیشی.تویی که باید تو بغلت دراز بکشم و تو نوازشم کنی و من برات رباعی بخونم.تویی که شاید فقط یه رویا باشی و اصلا وجود نداشته باشی.تویی که قراره همه ی نوشته هام و شعرام رو بهت تقدیم کنم.به تو... به تویی که نمی شناسمت

............................................

میخوام بزنم همه ی این بشقاب ها رو بشکونم .برم بالای این میز های تمیز و  تو روی همه ی کسایی که دارن به هم دروغ می گن  تف کنم..تا من رو با لگد از مهمونی بندازن بیرون و اون وقت میدونم کجا برم.میرم پیش همون راننده تاکسی میشینم.بهش میگم سیگار بکشه چون من ناراحت نمیشم و تا صبح با هم از تنهاییمون حرف میزنیم

کنار من نشستی و دستت رو از قصد جوری گرفتی که برگ  هفتت رو ببینم و با حرکت چشمات و اون لبخند عذاب آورت بهم میفهمونی که "این هفت دل رو واسه تو کنار گذاشتم ها".وقتی برگ دلت رو میبینم یاد چند ماه پیش می افتم و اون شبی که سرم رو رو شونه هات گذاشته بودم و گریه می کردم و ازت می خواستم که تا آخر این بازی با من بمونی تو هم با همون لبخند عذاب آور همیشگی جواب دادی "آخه چرا انقد غصه می خوری خره ..من که گفتم تا آخرش باهاتم"..

تا به خودم میام میبینم که از بازی کنار رفتی..انگار خیلی وقته..شاید چند ماه..و یا چند سال..حسرت این رو می خورم که چرا این دفه مثل همه ی دفعه ها نبود که "تک برگ" گفتن یادت بره و به زور جریمه بتونم تا آخر بازی نگهت دارم..حالا تو رفتی و من موندم با این پونزده برگی که تو دستمه و بازیی که فکر می کنم هیچ وقت تموم نمیشه...

پی نوشت:اگه شما هم مثل من تو بازی "هفت کثیف" پونزده تا برگ تو دستتون میموند مجبور می شدید بشینین یه قصه واسش درس کنین!

شهریور ماه مرگه..ماهیه که باید بیخیال این بشیم که تولد کدوم یکی از دوستامونه و فقط به اون جمعه ی خونین فکر کنیم.شهریور که میشه می دونم که باید یه روزی تو همین ماه باشه  ولی نمی دونم چه روزی .فقط می دونم یکی از همین جمعه هاست.خودت گفته بودی که "جمعه حرف تازه ای برام نداشت" ولی این دفعه داشت . حداقل برا ما ها که داشت.چقدر خوب شد که بالاخره اون جمعه ی خونین هم رسید و عمر جمعه به هزار سال نرسید  تا ما بتونیم باهات آشنا بشیم. بتونیم پوستراتو که تو مغازه ها پر شده بود بخریم و حرفای آدمای بزرگ  رو دربارت بشنویم و نوارات پشت سر هم رکورد پرفروش های هفته رو بزنه.چقدر خوب شد که مردی استاد

…………………………..........................

"آخر قصه بخوابیم،اول ترانه پاشیم"

اون موقع ها یادمه دبیرستان بودم وعاشق شعر.هر وقت یه شعر قشنگ می خوندم فردا صبح که می خواستم برم مدرسه زودتر می رفتم سر کلاس تا قبل از اینکه بچه ها بیان سر کلاس اون شعر قشنگ رو بنویسم پای تابلو .البته خوب معلوم بود که بچه ها جنبشو ندارن همیشه یه حرفایی از اون بیت ها رو پاک می کردن تا بتونن یه فحش سکسی ازش بسازن. که وقتی شنیدم که می گفتید "در روز های آخر اسفند وقتی بنفشه ها را با …" همییشه منتظر بودم تا آخرای اسفند برسه و هر روز زودتر از بچه ها برم  سر کلاس و این شعر رو بنویسم یا نمی دونی چقدر منتظر بودم که عید اون سال برسه تا  ببینم که واقعا عیدی هم بو داره یا نه؟

…………………………..........................

"یه مرد بود،یه مرد"

استاد راستشو بخای خیلی دوست داشتم بپرسم ازت چرا آهنگ های شما رو باید تو تاریکی و به دور از همه ی آدما گوش داد و گریه کرد.استاد واقعا چرا آهنگ های شما بی اختیار اشک رو سرازیر می کنن؟.استاد چه جوریه که وقتی می گی "جماعت من دیگه حوصله ندارم" غیر از شنیدن این جمله با اون صدای خش دار و خسته خود بی حوصلگی و خستگی به آدم سرایت می کنه.استاد خدایش وقتی به روز چهارشنبه که قراره " عصر خوشبختی ما" ما باشه طعنه میزنی و میگی"هه!" ما بی جای خنده گریه می کنیم .استاد وقتی می خوام آهنگاتون رو با برنامه ی "جت ایدیو" باز کنم همه ی" اکولیزر" ها رو امتحان می کنم..پاپ.راک.دنس..ولی نه نمیشه.نمیشه با هیچ کدوم این غم صدای شما رو گرفت و چه بخوایم و چه نخوایم باید به اشکامون مجوز خروج بدیم!

…………………………..........................

 "آخ اگه بارون بزنه.."

استاد روزای سختی شده نمی دونیم باید با چیا زمستونو سر بکنیم با چیا خستگیو در بکنیم .این روزا گنجشکک اشی مشی رو نمی کشن بلکه تیکه تیکش می کنن!. استاد هنوزم جغد بارون خورده داره تو کوچه فریاد می زنه  هنوزم از ابر سیاه  به جای بارون خون می چکه و هنوز به اون امیدیم که یه شب مهتاب ماه بیاد تو خواب

یادته می نالیدی استاد که این جمعه ها سر نمیاد حالا راحت باش دیگه برای شما تموم شده ولی برای ما..".و ما همچنان دوره می کنیم...شب را..و روز را...هنوز را..."

پی نوشت: سالروز فوت فرهاد رو به همه ی کسانی که مثل من با مرگ فرهاد اون و آهنگاشو کشف کردن تبریک میگم

همیشه وقتی مامان کفشا رو جفت می کرد اعصابم خورد می شد از اینکه کفشای من از کفشای بابا کلی کوچیک تر بود اون موقع ها من 32 بودم و بابا 42 ..اووه 10 تا با بابا فاصله داشتم ..من خیلی کوچولو بودم

                                      .............................................

 وقتایی  که با مامان می رفتیم  کفش بخریم مامان می گفت یه شماره بزرگ تر از پات میگیرم تا تا سال دیگه  هم بتونی پات کنی و تا اون موقع تنگ نباشه تو پات..بابا هم نق می زد که "زهرا ببینم با این صرفه جویی هات به کجا می خوای  برسی خوب این که برای پای بچه بزرگه" ولی من که دوس داشتم زود تر به شماره  پای بابا برسم فکر می کردم بابا زورش میاد از اینکه من به 42 برسم و منم مثل اون مرد بشم و برا همین با مامان موافقت میکردم و کفش بزرگتر می خریدم آخه من می خواستم زود مرد بشم آخه مردا ازدواج میکردن، بچه میاوردن و من هم دوس داشتم زود مرد بشم و ازدواج کنم

                                             ............................................                          

چهار، پنج  سالی میشه که شماره کفشم به 42 رسیده و دیگه تکون نخورده هر سال که میگذره خیلی دوس دارم که موقع خریدن کفش به مامان بگم مامان 42 دیگه واسم تنگه بزرگترش رو بخر اما تازگی ها نه دیگه 42 برام تنگ میشه نه مامان باهام میاد که برام کفش بخره...

پی نوشت:من می خوام به کودکی برگردم...

"اخلاقیات مجموعه دستورات اعتباری اند که اهل جوامع برای استحکام اساس زندگی خود و جلوگیری از هرج و مرج وضع کرده اند.فی المثال برای حفظ نوامیس و اموال و اولاد خود این اعتبارات را وضع کرده اند که نباید به ناموس و مال دیگری نظر داشت و یا هر چه از این دست.و این به قدر فهم و نیاز جوامع متغیر است و ای بسا حرکتی که در اجتماعی اخلاقی است و در اجتماع دیگر غیر اخلاقی"

"آن دسته از جوامع که به مدنیت مترقی رسیده و قانون بشری به قدر نیاز و کفایت در آن حکم فرماست و همه ی امور بر پایه ی آن به راحتی و بی هیچ خللی می گذرد به دین و دستورات آن نیازی ندارند چرا که نظم و قوانین آدمیت ایشان را از هر دستور دیگری بی نیاز ساخته است.

اما در آن دسته جوامع که هنوز به پایه ی ترقی و پیشرفت نرسیده اند و قانون آدمیت در آن ها جاری و ساری نگشته هم چنان به دین محتاجند و علما و دانشمندان آن دیار نباید مردم را به بی دینی ترغیب و ترویج کنند زیرا اگر مردم را از حلال و حرام و جزای عقبی و دوزخ ترسی نباشد و در عین حال قانون و حفاظت بشری نیز بر ایشان استوار نباشد،دیگر دلیلی وجود ندارد که به یکدیگر نیاشویند و خون یکدیگر نریخته و مال یکدیگر به یغما نبرند.در آنصورت هیچ چیز و هیچ کس در امان نبوده و هیچ حامعه ای استوار نخواهد ماند "

"خوبی و بدی در این جهان هیچ کدام فی نفسه موجود نیست.بل نظر و صلاح ما نسیت به هر چیز اعتبار  خوبی و بدی آن جیز است.مردی که خانه ای را غارت می کند و خود را به نوایی می رساند بی شک به زعم خود عمل نیکی انجام داده  و آن که در این میان مال خود را می بازد فریاد بر می آورد که این عمل ناشایست است و آن که بالاتر از این دو نگاه می کند فی الجمله صلاح نوع آدمی را میبیند و اگر این غارت در نهایت به سود آدمیان باشد پسندیده است و اگر نباشد ناپسند و ای بسا عملی در زمانی و مکانی خوب و در زمان و مکانی ناپسند افتد"
                                         

                                                   بخشی از نوشته های میرزا یوسف دیلماج    

                                                از کتاب "دیلماج" نوشته ی حمید رضا شاه آبادی    

پی نوشت:ما که با خوندن حرفای دیلماج حالشو بردیم شما هم حالشو ببرید!

وقتی وطن از وطن می گریخت

و کودکان در فرودگاه بیروت

روی اسباب بازی هاشان خفته بودند

وپدرانشان چمدان های پر از اشک را وزن می کردند

تا برای هر کیلو اندوه اضافه و هر کیلو اشک زیادی

اضافه بار بپردازند

وطن صورتش را در میان دستانش گرفته بود و می گریست

ابر هایی که از جزایر یونان آمده بودند

به آسمان لبنان نزدیک نمی شدند

مبادا گلوله ابی پریشانشان کند!

وقتی چراغ های خیابان از ترس می لرزیدند

وقهوه خانه ها یاسبان ها شان را جمع می کردند

و مرغان دریایی

جوجه هاشان را بر گرده گرفته وکوچ می کردند

وقتی وطن، وطن را دار می کشید

من تنها چند متر با جایگاه جنایت فاصله داشتم

و قاتلان را می پاییدم که به نوبت و یکی یکی

با بیروت –چون کنیزی- همخوابه می شدند!

بر مبنای امتیازات قبیله ای و خانوادگی

و درجات نظامی....

من تنها تماشاگری نبودم

که آن هزار دشنه ی درخشان از

آفتاب را می دیدم

و آن هزار نقاب صورت را

که گردا گرد جسد مشتعل آن زن می رقصیدند !

اما من تنها شاهدی بودم که فهمیدم

چرا دریای بیروت نامش را

از دریای سفید به دریای سرخ بدل کرد.

شعری از نزار قبانی

همیشه این جوری شروع میشد. "یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیشکی نبود".حتی پیش میومد وقتایی که اصلا بقیه ی قصه رو نمی شنیدم و خوابم می برد و من می موندم و خدایی که غیر از اون هیشکی نبود

               ......................................................

زنگ رو زده بودن و باید مثل همیشه دزدکی خودمو تو صف جا می دادم.ناظم ولی این دفعه حواسش بود با چشم بهم اشاره کرد که یعنی "کور خوندی دیدم دیر اومدی".از جلو نظام رو که دادن باز هم داد زدم "الله اکبر" با وجود اینکه نه می دونستم "الله" چیه نه "اکبر".البته اکبراسم یکی از بچه محلی هامون بود ولی چرا باید ما هر روز اسم اونو داد میزدیم آخه اون که تو مدرسه ی ما نبود!

                                            ......................................................

صف راه افتاد و ناظم با زیرکی تمام من و بقیه بچه هایی که خودشون رو تو صف جا داده بودن کشید کنار.گفت برید در دفتر وایستید تا بیام تکلیفتون رو روشن کنم و اشک ما بود که همین جوری تند و تند میریخت.

تو این موقعیت یاد پیرمرد مهربونی افتادم که مامان می گفت ما روبه وجود آورده.سرم رو به طرف بالا گرفتم و گفتم :"خدا جون من که تا حالا  تو رو ندیدم ونمی دونم وجود داری یا نه پس اگه یه کاری کنی که ناظم من رو کتک نزنه  می فهمم که تو حتما وجود داری و گر نه می فهمم که حرفای مامان دروغ بوده" هنوز حرفام تموم نشده بود که ناظم اومد و باعصبانیت به ما گفت:"برید سر کلاس و دفعه ی آخرتون باشه" و من فهمیدم که خدا وجود داره !

                                          .........................................................

توی نمایشگاه هنرهای تجسمی فرهنگسرای نیاوران قدم می زنم.غیر از چند تا نقاشی تک بقیه ی نقاشیها که اکثرا آبستره هستن حوصلم رو سر می برن.نقاشی های جالبی که میبینم اسم نقاش و نقاشی رو تو دفترم می نویسم....

 خسته شدم ،یه صندلی بر می دارم و رو به روی پنجره ی بزرگ سالن میشینم.یه دفه  می بینم یه نقاشی خیلی زیبا جلو رومه.نقاشی که توش همه چی سبزه.یه گوشه ی نقاشی یه کلاغ داره از شیر آب می خوره و اون طرف یه گنجشک خودش رو برا پریدن آمده می کنه و این وسط درختا با باد در حال رقصیدن هستند.چقدر این نقاشی زیباست دفترم رو باز می کنم و می نویسم "نقاشی محوطه ی فرهنگسرای نیاوران " و تو اسم نقاش می مونم نمی دونم نقاشش کیه.منتظرم "داروین " و "سارتر" از تو کتابای فلسفه بپرن بیرون وتو شناسایی اسم این نقاش بهم کمک کنن

                                        ............................................................

-بابا حامد شوخی کارگری نکن یه اتفاقی می افته

-چطور تو شوخی می کنی من نباید جوابتو بدم؟

-حامد پرت نکن اون رو خطرناکه ..خره میخوره به سر و صورتم یه کاری میشه

-می خواستی شوخی نکنی بگیر که اومد

-حامد ننداز.(در حالی که فرار می کنم تا آن جسم به بدنم نخورد)آی ی ی ی..آ خ خ خ خ

-چی شد سعید؟(با ترس )

دستم را که همین طور شر و شر از آن خون میریزه گرفتم و داد می زنم بچه ها دورم جمع می شن با دیدن شکافی که تو دستم ایجاد شده همه ماتشون می بره

                                      .............................................................

توی ماشین در راه بیمارستان نشستیم و بچه ها الکی می خوان بهم امید بدن که چیزی نشده.انقدر ترسیدم که حتی جرات نمی کنم به دستم نگاه کنم.دارم دنبال کسی می گردم کسی که با فکر کردن به اون امید داشته باشم که همه چی حل میشه.یکی که بهم بگه "همه چی درس می شه غصه نخور" و من هم بتونم به اون اعتماد کنم

                                       ..........................................................

اتاق عمل ساکته.دکتر ها آروم کار خودشون رو می کنن.درست بالای سرشون سه تا چراغ دایره ای زرد وجود د اره که نور روی دستم میندازه.از وقتی که دکتر ماسک اکسیژن رو صورتم گذاشته ترسم چند برابر شده. دارم دنبالش می گردم تو این اتاق.به سمت دکتر بر می گردم و سکوت اتاق عمل رو میشکنم

-آقای دکتر خدا کجای این اتاقه؟

دکتر که زیر اون چراغا داره کار می کنه دستش رو به سمت بالا می گیره و می گه :

"درست بالای این 3 تا چراغ.ما پایین این چراغا کار میکنیم  ولی همه چی بستگی به بالای این چراغا  داره"

                                       ..........................................................

عمل تموم شده و تو بخش نشستم این جاهرجورمریضی پیدامیشه.فقیر،پولدار،لات،با فرهنگ،جوات،تحصیلکرده همه جمعشون جمعه و همشون به یه چیز فکر می کنن به یه قدرت نا محدود.به یکی که سوای پول و فرهنگ و سواد هواشون رو داشته باشه.تازه می فهمم که ما آدما مجبوریم به وجود یه قدرت بزرگ تو زندگیمون ایمان داشته باشیم تا بتونیم زندگی کنیم..کسی که تو این مواقع بهش اعتماد کنیم..خانم بغل دستیم به دستم نگاهی می کنه و میگه :"شوهر من تا حالا 7 بار عمل کرده هنوز انگشتش خوب نشده"..

حالادارم فکر میکنم..به بالای اون 3تا چراغ زرد

"کسی را دوست داریم که دیگر نیست.مرده.رفته یا تصمیم گرفته دیگر نباشد زندگی همین است.هنر هست برای باوراندن این معجزه ی بازگشت ناممکن ،ما نیزمشتاق این بازگشت هستیم.رویازده ای هستیم که باور می کنیم امکانش هست .اجازه می دهیم شور خاطرات قدیمی وجود مان را تسخیر کند و می کوشیم این خاطرات را در وجود فردی دیگر تجلی ببخشیم..عملی تراژیک و نابود گر"

                                                                                                          "مجید اسلامی"

                                          ..........................................................

قصه" شب های سپید" قصه دل سپردن به رویاهاست.رویاهایی که از نظر دیگران منطقی و قابل باور نیست.رویای بازگشت محبوب ابدیمان.رویایی که باعث میشود" ماریا"ساعت 10 شب روی پل منتظر کسی بماند که بازگشتش برای او زندگی دوباره ای است  و  اگر کس دیگری با ماریا باشد ماریا از آغوش گرم او فرار کند  و  گریه کنان به او بگوید" برو اگه اینجا باشی اون میاد من می نمی خوام اون من رو باکس دیگری ببینه"

                                          ...........................................................

آنجا  دهکده ی رویاهاست ..همان جایی که تا قبل از ورود ماریا برای مارچلو "یه جای خسته کننده و عادی" بود .شیشه های واقعیت همیشه مه گرفته است و برای اینکه مارچلو بتواند ماریا را در آن سوی شیشه های بار ببیند باید با دست هایش شیشه ی مه گرفته را پاک کند و  در آن سوی پنجره رویای خودش را ببیند

                                          ...........................................................

                                         ............................................................

نور پردازی فیلم فوق العاده است.چه در فصاهای دهکده که با نور هاله ای فضا کاملا رویایی شده است چه در انتهای فیلم که در سکانس رقص و سکانس ابراز عشق با حرکت چرخان نور تشویش مارچلو از ابراز  عشق را بیان می کند.لوکیشن فیلم هم فوق العاده است و فضاهای غریب و رویا گونه ای دارد

                                       .............................................................

"مجید اسلامی" درست می گوید ..محبوب ابدی ما همیشه ما را ترک می کند و می رود و او می ماند و خاطره هایش .از کوچکترین حرف هایش استفاده می کنیم تا به خودمان ثابت کنیم که بر می گردد و با این رویا تمام زندگیمان را سپری می کنیم.تمام زندگی مان تبدیل می شود به یک انتظار..و او می آید..در آن سوی مه ..در روی پل..در حالی که چند ساعتی از ساعت 10 گذشته..و ما میان ظواهر فریبنده و اغواگر زندگی و "او" او را انتخاب می کنیم و خودمان را به آغوش گرم او می سپاریم و مارچلو هم با پی بردن به این واقعیت تلخ یاد می گیرد که تنها رویاها همیشگی هستند

- من نوارای تو ماشینم همه تکراری شدن یه نوار جدید واسم ضبط می کنی ؟

-( در حالی که حواسش به بابا نیست و کانال های تلویزیون رو عوض می کنه) ها ...باشه چه نواری می خوای

-هایده

-اوکی..سی دیش رو از بچه ها میگیرم و واست رو نوار ضبط می کنم

                .............................................................                 

آروم در رو وا می کنه که نکنه ما یه وقت خواب باشیم ولی وقتی میبینیه کسی خواب نیست در رو محکم تر میبنده تا ما که تو اتاق خودمون هستیم بفهمیم اومده.کسی زیاد واکنشی نشون نمی ده فوقش از بس که گفتیم سلام  یه سلام خشک و خالی تحویلش میدیم و میریم دوباره سر کار خودمون.می ره و آروم میشینه رو کاناپه و تلویزیون رو روشن می کنه و  همون جا روی کاناپه خوابش میبره فکر کنم زودتر از اینکه دوباره از من بپرسه نوار هایده زدم یا نه از خستگی خوابش برده؟

                                     .............................................................

روزهای راهنمایی و دبستان همیشه وقتی قرار بود "بابا" بیاد مدرسه و کارنامه بگیره همیشه دوس داشتم یه وقتی بیاد که ما سر کلاس باشیم و بچه ها اونو نبینن.آخه صورتش خیلی پیر بود و داغون و من که اون روزا یه کم کوچولو بودم دوس نداشتم جلو بچه ها زایه بشم که بابام بیریخته!!!. واسه همین همیشه بهش می گفتم موقعی که ما سر کلاسیم بیا و زنگ تفریح نیا.اون آخریها  طفلکی دیگه خودش قضیه رو فهمیده بود و من تا می گفتم بیا مدرسه می گفت کی سر کلاس هستید؟

                                     ..............................................................

تا حالا چند بار خواسته باهام درددل کنه، باهام حرف بزنه اما هر چی سعی کرده نمی تونه و حتی وقتی خواهرم بهش می گه : "منو بوس کن" می گه "برو دختر لوس بازی در نیار".تا حالا چند بار سعی کردم بغلش کنم، ببوسمش ،اما این خجالت لعنتی نمی ذاره حسم رو بهش منتقل کنم می دونم که محتاج بوسه و آغوشه نه فقط یه نوار هایده!

                                     ...............................................................

از صبح تا شب جون می کنه تحقیر میشه ملامت میشه تو سرما می خوابه فقط به خاطر اون عشق پنهانی که در وجودش نسبت به ما داره و هیچ وقت نمی خواد نشونش بده اولا فکر می کردم به خاطر احساس تعهده که داره این کارا رو می کنه ولی وقتی اون شب به خاطر وضعیت بد برادرم اشکش رو دیدم فهمیدم قضیه چیز دیگه ایه

                                    .................................................................

-سعید چی شد این سی دی های دوستت رو گرفتی نوار واسه بابا بزنی؟

-نه ...میگیرم حالا دیر نمی شه

  ................................................................

  می ترسم ...می ترسم از اینکه خیلی زود دیر بشه.....

پی ۱:یکی نیست اینجا یه نوار هایده واسم ATTACH کنه؟

پی۲:این مطلب رو در ستایش خانواده نوشتم اشتباه متوجه نشوید!!!

تنها نشسته ام

و حواسم نیست

که دنیا با من است

                                       .................................................................

در کلاس های فیلمنامه نویسی اولین چیزی که خیلی روش تاکید میشه اینه که شروع فیلم نامه باید گیرایی داشته باشه."شرق بهشت" از این لحاظ یه فیلم استثنایی است.

"زنی در حال عبور است پسری او را میبیند و به دنبال او به راه می افتد زن به بانک می رود در بانک ما فقط دست های زن را میبینیم که پول را تحویل میگیرد.دو زن از پشت پنجره او را میبینند و با هم راجع به او حرف می زنند.پسر هم چنان به دنبال زن می رود .زن به خانه اش می رسد و در حالی که ما هنوز او را از پشت سر میبینیم به مستخدمش می گویدکه کسی مزاحم او شده است"

تنها شنیدن این جمله ها کافی است تا بفهمیم که فیلمنامه نویس با چه تبحری در صدد بوده که عنصر کنجکاوی رو در وجود تماشاگر بیدار کنه و تماشاگر بارها از خودش بپرسه "این پسره واسه چی دنبال این زنه هست؟"و انصافا کارگردان هم با چیدمان صحنه محل قرار گرفتن بازیگران و نحوه ی بستن کادرها (در کل میزانسن)این حس را تشدید می کند.۱۰ دقیقه ی اول این فیلم از بهترین شروع های تاریخ سینماست

                 .

پسرک موبور شیطون هالیوود همیشه تنهاست حتی بالای واگن های قطار هنگامی که داره از سرما به خودش می پیچه . او راه ارتباط با ادمها رو یاد نگرفته و این گونه است که وقتی که می خواد به پدر کادوی تولد بده پدر او رو تحقیر می کنه و وقتی می خواد عشقش به مادرش رو ابراز کنه می گه:"به مادرم بگو ازش متنفرم" .حتی وقتی در کار کاهو ها به پدر کمک می کنه و ما خوشحال هستیم که او هم مثل "ارن" پسر خوبی شده باز می فهمیم که اون وسیله ای که ازش برای پایین ریختن کاهو ها استفاده کرده کفی زغال سنگ دزدی است .او تشنه ی توجه کردنه برای همین است که به پدر و مادرش می گه :"با من حرف بزنید".او در پی پیدا کردن آرامش است .حالا این آرامش می تونه در کنار مزرعه ی لوبیاش باشه که هر روز منتظر رشد آنها است و یا در کنار "آبرا" که تازگی ها فهمیده حس ترسش از "کل" به عشق تبدیل شده.

                                       ...............................................................

شرق بهشت درباره ی جایگاه خانواده به عنوان مکانی برای رسیدن به آرامشی پایدار و ابدی است.درباره ی این است که وقتی از همه جا شکست می خوری همیشه آغوش گرم خانواده به روی تو باز است و می توانی مثل "کل" صندلی را برداری جلوی تخت پدر بنشینی و از آبرا بخواهی که اتاق را ترک کند و در آن لحظه در نزدیک خودت آرامشی را کشف کنی که سال هاست در کنارت بوده و به راحتی از کنارش می گذشتی به راستی که از کنار هم می گذریم.                         

درحاشیه

۱.فیمنامه ی فیلم اقتباسی ار داستانی به همین نام از "جان اشتاین بک "است لامصب این جان داستاناش در عین سادگی (مثل خوشه های خشم) یه تاثیر گذاری فوقالعاده ای دارن .

۲.به زاویه های کج دوربین در بعضی سکانس ها دقت کنید

"مرگ همیشه بد نیست" درباره ی بازیگری جیمز دین

"شرق بهشت بازسازی می شود"

"به یاد جیمز دین" درباره ی جیمز دین نوشته ی امیر قادری

همه چیز از اون بلوک لعنتی "جی۴" شروع شد .اصلا اگه سرو کله ی اون دخترک و اون مادربزرگ غرغروش پیدا نمی شد تو هم مثل همه ی ما به این قوانین مزخرفی که تحت عنوان "زندگی" به خورد ما دادن پایبند بودی و مجبور نبودی این همه ور های ذهنت رو به جون هم بندازی که بفهمی این کاری که داری می کنی معنی خیانت می ده یا نه؟با تو ام کلاریس!

                                         .........................................................

"چراغ ها را من خاموش می کنم" درباره ی عشقی است که در ابتدا با وول خوردن زیر دل آدم خودش رو نشون می ده و در آخر هم مثل اون طوفان ملخ همه چیز رو به هم میریزه.حکایت عشقی که روش برچسب "خیانت به نظام خانواده" خورده و اسمش رو گذاشتن "عشق ممنوعه" و به خاطر همین تعریف های مسخره است که کلاریس مجبور می شود طروات و تازگی که عشق براش به ارمغان میاره رو بر خودش حرام کنه "رفتم به اتاق خواب .مو شانه کردم و ماتیک مالیدم.بعد دست شستم و کرم زدم و به ساعت نگاه کردم کاش می دانستم چه ساعتی می آید.....زنگ در را که زدند از جا پریدم.نرسیده به راهرو با دستمال کاغذی ماتیکم را پاک کردم". کلاریس خیلی شبیه من و شماست من و شمای بی نقاب.. به قول امیل:"انگار آدم سالهاست میشناسدت"

                                         .........................................................

خاطره های خوب در گذرند.خاطره های خوب برای این خوبند که نمی توان آنها  را به مدت زیادی برای خود نگه داشت و با آنها زندگی کرد.اگر این طور نبود آنها هم می شدند مثل همه ی چیزهایی که در زندگی به آنها "عادت می کنیم"

                                        .........................................................

"ناگهان آمدند و ناگهان رفتند مثل باران آبادان که تا می آمدی فکر کنی می بارد دیگر نمی بارید"