"گروهي که چارخونه را توليد مي‌کنند خودشان را براي چنين شرايطي آماده کرده‌اند؛ آدم‌هاي حاذق و کارکشته‌اي که مي‌دانند گاهي وقت‌ها بايد از بعضي چيزها صرف نظر کرده و به کم‌تر از ايده‌آل‌هاي خود بسنده کنند. نه اين‌که کارشان غيرقابل قبول باشد. مثلاً اگر صداي نه‌چندان مهمي به‌خوبي شنيده نمي‌شود، به جاي آن‌که ضبط را قطع کنيم، آن را مي‌پذيريم. مگر آن‌که اصلاً صدا مشکل فني داشته باشد. گاهي وقت‌ها همه‌مان سايه بوم صدابرداري را روي ديوار مي‌بينيم، اما به دليل کمبود وقت با چشم‌پوشي از آن مي‌گذريم. گاهي وقت‌ها هم به همين دليل با اغماض از کنار تپق بازيگران عبور مي‌کنيم. خود آن‌ها هم اغلب دل‌شان مي‌خواهد در برداشت مجدد آن را برطرف کنند، اما به احترام به اين قطار در حال حرکت که بي‌وقفه و پرشتاب بايد به آنتن پخش تلويزيون برسد، از آن صرف‌نظر مي‌کنند"

دیگه به تو امیدی ندارم..باورم نمیشه که روز اولی که دیدم "کارگردان:سروش صحت" از خوشحالی پریدم هوا و من که مدت های زیادی بود یه شب نشسته بودم توی خونه کنار خانواده و سریال نگاه کنم، قسمت اول چارخونه رو با ذوق و شوقی وصف نا پذیر نگاه کردم و حالا این "مزخرف مبتذل" تو داره هر شب پخش میشه و آدم تازه میفهمه هر آدمی فقط به درد کار خاصی میخوره! احساس شرم می کنم از این که اون آدم دوست داشتنی که سر پخش فیلم های مستند سینمای فرانسه ردیف جلویی من می نشست حالا داره هر شب با موضوعات به شدت تکراری (تقلیدی از قسمت شبکه های لس انجلسی در یکی از برنامه های مدیری) نون به نرخ روزی های عجیب و غریب (دفاع از انرژی هسته ای که بوی گند بله قربان گویی ازش بیرون میزد) و کلیشه شدن شخصیت های "تیپ" شده (آیا لازم است باز هم از مریم امیر جلالی و داد و قال هاش بگم ) شب به شب برنامه آب می بنده و این ور میشینه اون ور میشینه میگه مردم که پسندیدین!سروش صحت عزیز جان مادرت بیخیال ما و ساختن نود قسمتی  شو و بچسب به همان متن های نوستالژیک سینمایی و ادبیاتیت.