من چیز دیگری نیستم

الفبای خداوند

2ya3chiz — Thu, 29 Oct 2009 20:20:18 GMT

""نشانه ها الفبای فردی خداوند برای سخن گفتن با ماست" پائولو کوئلیو

دنبال کردن نشانه ها در زندگی و اعتماد کردن یا نکردن به این "نشانه ها" همیشه یکی از مسائل اصلی زندگیم بوده. از کجا بفهمیم یک عمل یا یک گفتارنوعی از "نشانه های معنوی" هست؟ (از آن دست نشانه هایی که به طور مثال در کتاب "کیمیاگر" پائولو کوئلیو به آن اشاره می کنه). این فکر می کنم مستقیما به ایمان انسان بر می گرده که تا چه حد یک نشانه رو جدی بگیره یا اون رو نوعی تصادف تلقی کنه و بنا براین ایمان قویترین نیرو برای تمییز نشانه از تصادفه . حالا دقیقا همین سوال که نشانه ها چیستند رو از پائولو کوئلیو تو سفری که به تهران داشته ازش پرسیدن و اون هم در جواب این قصه رو تعریف کرده که خوندنش خالی از لطف نیست؟ داستان مردی است که شبی خوابیده بود و رؤیای فرشته‌ای را دید. و آن فرشته به او گفت که باران می‌آید، سیل می‌آید و همه جا را فرا می‌گیرد، ولی تو نمی‌میری. این اتفاق در یک دهکده کوچک ایتالیایی افتاد. و روز بعد باران شدیدی در گرفت و سیل عظیمی آمد و دستور دادند همه آن دهکده را تخلیه کنند. همه تخلیه کردند، حتا بازوی آن مرد را گرفتند و گفتند باید از این جا بروی. و آن مرد گفت نه، من خواب دیدم فرشته‌ای آمد و گفت باران می‌آید و سیل عظیمی می‌آید ولی تو نمی‌میری. من به نشانه‌ها اعتقاد دارم و بنابراین این جا می‌مانم. و روز بعد باران شدیدتر شد و سد استحکامش را از دست داد و خطر بزرگی برای این روستای کوچک به وجود آمد. آب تا طبقه اول بالا آمده بود. حتا با قایق به سراغ مرد رفتند و گفتند این سد به زودی می‌شکند و تو غرق می‌شوی، بیا برویم. و مرد گفت شما دارید ایمان مرا امتحان می‌کنید، من که به شما گفتم، فرشته‌ای را در خواب دیدم و به من گفت که سیل می‌آید، اما من نخواهم مرد. من اینجا می‌مانم تا ایمان ایتالیایی خودم را ثابت کنم. تمام تلویزیون‌ها و شبکه‌های خبری ایتالیا در آن جا جمع شده بودند. آب به سقف رسیده بود و مرد تنها آن جا مانده بود و همه می‌خواستند از مردی تصویر برداری کنند که به ایمان ایتالیایی خودش پایبند بود. اما پلیس راضی نبود و حتا یک هلی‌کوپتر فرستاد و برای سومین بار سعی کردند او را نجات بدهند. اما آن مرد گفت: نه، فرشته‌ها راست می‌گویند، حق با فرشته‌هاست، شما اشتباه می‌کنید و من می‌مانم. نیم ساعت بعد، سد شکست و سیل وارد شهر شد و آن مرد را کشت. مرد به بهشت کاتولیک‌ها رفت که فرشتگان زیادی دارد، چون مرد بسیار مؤمنی بود. و پطرس قدیس که دربانِ بهشت است، گفت: شما می‌توانید وارد بشوید، چون انسان مؤمنی هستید. مرد گفت: نه، نه، نه، من هیچ وقت وارد این جا نمی‌شوم. به خاطر این که مالک این محل یک دروغگوست و به من دروغ گفت. شما آبروی خانواده من را بردید. چون حالا در آن جا، همه تلویزیون‌ها و مردم نشسته‌اند و به خانواده من می‌خندند. من هیچ نمی‌خواهم به بهشت بروم، من به جهنم می‌روم. چون شیطان به من هیچ قولی نداد. پطرس قدیس گفت: خوب، نه، او هیچ وقت دروغ نگفته، شاید پیر شده، من می‌روم ازش بپرسم. و بعد پطرس قدیس وارد شد و نیم ساعت با خدا صحبت کرد و بعد از نیم ساعت برگشت و گفت: بله، من با خدا صحبت کردم. او برای شما یک فرشته فرستاده بود تا نشانه‌ای به تو بدهد که از آن سیل نجات می‌یابی. ولی خوب، در کنارش، سه گروه نجات هم برایت فرستاد، ولی قبول نکردی.

روز اول جشنواره:به جشنواره می رویم!

2ya3chiz — Fri, 16 Oct 2009 03:19:18 GMT

بدون شک می تونم بگم در این دو ساله بزرگترین اتفاق سینمایی سال پس از جشنواره فیلم فجر، جشنواره سینما حقیقت بوده که این رو میشه از نحوه ی برگزاری و فیلم های انتخاب شده و استقبال تماشاگران فهمید.این فستیوال در ادامه ی برگزاری دو سال فستیوال فیلم های مستند سینمای فرانسه، و فستیوال سینمای مستند هلند از سوی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در سینما فلسطین بود که با استقبال قابل توجه علاقمندان سینما رو به رو شد. در کل جشنواره ی سینما حقیقت از چند نظر ارزش رفتن داره اول اینکه فیلم های سینمای مستند به راحتی در دسترس همه نیست چه برسه به اینکه بشه اونها رو روی پرده ی سینما داد پس از این لحاظ انصافا فرصت مغتنمی است از طرف دیگه رایگان بودن تماشای فیلم ها هر جور که حسابش رو بکنی مشوق بزرگیه و این باعث میشه که برخلاف جشنوراه ی فیلم فجر که تعداد فیلمی که دیده میشه با توجه به قیمت بالای بیلیط از 7-8 فیلم نمی تونه تجاوز کنه تو این جشنواره می تونه زیاد تر از این حرفا باشه.

امسال حواشی فستیوال از سال های پیش بیشتر بود ماجرای نامه ی سینماگرانی که فیلم هاشون رو به جشنواره نفرستادند و این باعث شد که در بعضی از بخش های جشنواره تغییراتی به وجود بیاد. تعداد فیلم هایی که در بخش مسابقه ی ملی بودن به ندرت آثاری از کارگردانان به نام عرصه ی مستند بودن و در بخش سینمای ملی بیشتر فیلمهایی از کارگردانان نا آشنا تر انتخاب شده بود. در مورد کیفیت فیلم های امسال قبل از شروع نمایش به راحتی نمیشه اظهار نظر کرد اما نکته ی جالب این بود که امروز در بولتن روز اول جشنواره با سه نفر از هیئت انتخاب فیلم ها مصاحبه شده بود که اولی گفته بود "فیلم ها از نظر کمیت قابل توجه بودند اما آثار با کیفیت آنها زیاد نبودند" و محمد علی فارسی عضو دیگر کمیته ی انتخاب گفته بود "به نظرم فیلم ها حتی نسبت به دوره های قبل ضعیف بودند فیلم های شاخص زیادی ندیدم" ولی عضو دیگر کمیته ی انتخاب نظر دیگری داره"در این دوره آثار فیلم سازانی را دیدم که شاید چهره یا نام معتبری نداشتندولی فیلم های خوبی ساخته بودند بنابر این می توانم پیش بینی کنم جشنواره فرصت معرفی مستند سازان جدیدی را دارد که آینده ی خوبی دارند"

فیلم های روز اول:

سینماگران عصر ما/ژان پیر سارلیه/بخش مستند و سینما

یک مستند کوتاه ولی پربار در مورد سینمای فرانسوا تروفو با تاکید بر فیلم " چهارصد ضربه". در این فیلم تروفو رو میبینیم که با اشتیاق راجع به فیلم هاش حرف میزنه به سینما میره و چهارصد ضربه رو میبینه و از دغدغه هایی که داشته و کودکی مشترکی که با پسرک "چهارصد ضربه" داشته حرف میزنه از داستان پسر بچه ای که برای دو در کردن مدرسه و رفتن به سینما مجبور بوده کیفش رو جایی قایم کنه که تو سینما تابلو نباشه حرف میزنه.

در قسمتی از فیلم تروفو به نحوه ی جمع کردن ایده هاش برای ساخت فیلم اشاره می کنه که میگه هر اتفاق یا صحنه ی جالبی رو که در زندگی میدیدم ازش فیش برداری می کردم و از اونها تو فیلم استفاده می کردم. در جایی از فیلم یکی از دوستان سینمایی تروفو در مورد او میگه " اون یه خوره ی فیلم بود، رابطه ی اون با سینما مثل رابطه ی بچه ای بود که وقتی کتابخونه ی پدرش رو کشف می کنه دوست داره تمام کتاب های کتابخونه رو به ترتیب حروف الفبا بخونه".جالب ترین نکته ی این حرف "از روی الفبا" خوندنه یعنی طرف سعی نمی کرده هیچ کدوم از کتابا رو از دست بده ، برام خیلی جالب بود چون من دقیقا همچین ویژگی رو تو زندگیم دارم که مثلا وقتی یه جایی یه عالمه یه کتاب یا یه عالمه فیلم میبینم نمیشینم اون کتاب و فیلم هایی که برجسته تر و مشهور تر هستند رو اول ببینم چون دوست دارم همه رو ببینم به ترتیب از یک طرف شروع می کنم که مطمئن باشم چیزی رو از دست ندادم!

وایدا :سر صحنه ی کاتین /گروه فیلم بالادینو/لهستان/بخش مستند و سینما

سکانس ابتدای فیلم فوق العاده است، آندره وایدای پیر در سرمای زمستان لهستان پشت صحنه ی کاتین طوری حرص و جوش می خورد که با آرنج به دستیارش می کوبد و از نتیجه ی فیلمبرداری راضی نمیشود. این مستند تماشایی که توسط چهار تا بچه مدرسه ای (از نوع سینماییش) ساخته شده آندره وایدای 83 ساله رو در پشت صحنه ی big production فیلم کاتین (آخرین فیلمش)نشون میده و وایدا به صورت نریشن روی این صحنه ها راجع به سینما حرف میزنه. فیلم از این لحاظ درخشان شده که تونسته تصویری از حساسیت این مرد نسبت به تک تک پلان هایی که می خواد بگیره نشون بده. در صحنه ای به نظرش میرسه که شیشه های یک ماشین باید سیاه بشن و خودش شروع می کنه به رنگ زدن به ماشین و یا در سکانس دیگری یک دختر بچه می خواهد با او عکس یادگاری بگیرد و پس از اینکه چند عکس با هم میگیرند آندره تاکید می کند که چشم های دخترک در عکس خوب نمی افتند و چندین و چند بار این عکس گرفتن تکرار می شود.داستان زندگی پیرمردیه که با توجه به کهولت سنش غر غرو هم شده و پشت صحنه از همه چیز ایراد میگیره مثلا در سکانس درخشانی در مورد بازی به دختر کوچکی چیز هایی را گوشزد می کنه و بعد میگه "فهمیدی؟" دخترک هم با حرکت سر تایید می کند، و وایدا در جوابش میگه"همه ی شما بازیگرا هیمنو میگین ولی هیچ وقت نمی فهمیمن" او خودش می گه"من همیشه دارم بهشون میگم چی کار بکنید ولی کسی گوش نمیده وقتی ما در یک تیم هستیم نمیشه من به همه اون چیزایی که میخوام برسم ولی تا حدی راضی میشم"

فیلم های جمعه:

از فیلم های جالب فردا میشه به "آ.ک" ساخته ی کریس مارکر اشاره کرد که در مورد زندگی و فیلمسازی آکیرا کورساوا است که ساعت 20 در فلسطین 1 اکران میشه. در بخش نمایش های ویژه هم که عموما فیلم های خوبی داره در ساعت 15 در فلسطین 2 دو فیلم "سه نفر از ما" و "درو کردن خاک سترون" اکران میشه.

پر کردن خلاء فیلم نامه با عشق در یک نگاه

2ya3chiz — Sun, 06 Sep 2009 04:05:18 GMT

چند وقتی است که مسئله ای در فیلم های و سریال های مختلف به شدت آزارم می دهد و آن هم مسئله ی "عشق در یک نگاه" است. من اصلا نمی خوام وجود چنین پدیده ای را رد کنم و می گویم احتمال اتفاق افتادن چنین چیزی هست و به کسانی که چنین چیزی را "عشق" می نامند هم احترام میگذارم اما احساس می کنم در فیلم نامه های ضعیفی که توانایی شخصیت پردازی درست و دقیق و ایجاد فضا برای شکل گرفتن یک عشق بین دو طرف وجود ندارد دست به استفاده از چنین ابزاری به منظور پیش بردن فیلمنامه و پر کردن خلائ منطقی فیلم با تاکید بر"در یک نگاه بودن" عشق دارند به طور مثال در فیلم "خاک آشنا" عشق یک دفعه و یک نگاه "بابک حمیدیان" به دختر روستایی و دیالوگ هایی کلیشه ای که از این عاشق، که به خاطر دختر حاضر است با کرد های غیرتی به مجادله برمی خیزد به شدت تصنعی اجرا شده یا همین فیلم " ستاره ساز" که مرد پس از دو سال که در زندان است بیرون که می آید، می فهمد که عاشق دخترک بوده و به او می گوید که می رود کار می کندو بر می گردد زندگی دخترک را می سازد. نشان دادن ایجاد احساس "عشق" چه منطقیش و چه بی پروا و در یک نگاهش، نیازمند این است که مقدمه چینی احساسی و یا منطقی در مورد شخصیت عاشق و معشوق در فیلمنامه وجود داشته باشد.

آن بالا کسی مرا دوست دارد

2ya3chiz — Mon, 31 Aug 2009 21:18:18 GMT

تمام لحظه های بودنم...خلاصه شده در بودنت..،شنیدنت..،لطف کردنت،دست نوازش بر سرم کشیدنت و میان طوفان سختی ها آرامش دادنت.....

پی نوشت:چه باک از موج بحر آن را.....

Not Another Date Movie

2ya3chiz — Sun, 30 Aug 2009 23:22:18 GMT

(صحنه ای از فیلم که بیتا به دنبال مورلی-رویاهایش- می دود)

فیلم "ستاره ساز" در نگاه اول به خاطر عناصر مشترکش آدم رو به یاد فیلم "سینما پارادیزو" از همین کارگردان (جوزپه تورناتوره) میندازه که البته و صد البته قدرت نوستالژیکی که در تک تک سکانس های سینما پارادیزو بود در این فیلم مشاهده نمیشه. فیلم داستان رویاهای مردم جنگ زده ی سیسیل است که در این اوضاع بد پس از جنگ جهانی دوم در این خرابه های سیسیل دلخوش به این هستند که عقده ها وآرزو هایشون رو از طریق نگاتیو های کهنه ی "دکتر مورلی" -که به زودی هم از بین میرن- بیرون بریزن و منتظر باشند که شاید روزی از استودیو ی یونیورسال رم با اونها تماس بگیرن. حتی اون مردی که بعد از جنگ دیگه تصمیم گرفته بود حرف نزنه هم پس از دیدن این وسیله ی ثبت تصاویر رویایی بند دلش رو جلوی دوربین باز می کنه. پایان فیلم اصلا خوب از کار در نیومده و حرف های که در نهایت جو به بیتا می زنه که میگه "میرم پول در میارم و میام تو رو خوشبخت می کنم" و عشق یکهویی که جو در زندان به بیتا پیدا می کنه پایان سطحی برای چنین فیلمی به وجود میاره .

نمره ی من به فیلم :6.5/10

پی نوشت: از فیلم های روی پرده "خاک آشنا" رو دیدم که فیلمنامه بسیار ضعیف و ساده لوحانه ای داشت و ترجیح میدادم به جاش بشینم another date movie ببینم!

گور بابای سیاست

2ya3chiz — Wed, 29 Jul 2009 10:51:08 GMT

میخوام چیکار؟ جنبش سبز و نا فرمانی مدنی و.... رو میخوام چی کار؟ تا وقتی چیزای مهم تری تو زندگی مثل "خانواده" ، "عشق" ، "هنر" و هزار تا چیز مهم دیگه هست واقعا واسه چی باید دنبال سیاست رفت ..سیاستی که نه بابا داره نه ننه! سیاستی که توش "دروغ" و "بد اخلاقی" و "یک جانبه گری" است..آدما وقتی سیاسی میشن یا میخوان مثلا یه اعتراض سیاسی بکنن خیلی وقتا ذهنشون رو میبندن رو به حقایق جدید و تمرین می کتن که خیلی چیزا رو نبینن و نشنون و "صم بکم" بمونن و بر چشم هاشون غشایی بکشن که همه چیزرو سبز ببینن.گور بابای سیاست

مرثیه ای برای نان و سانسور

2ya3chiz — Sun, 10 May 2009 09:00:03 GMT

مثل گریه توی پاییز

مثل پاییز توی کوچه

مثل کوچه زیر بارون

مثل بارون روی شیشه

تو خود عشقی خود عشق

یک مقدار خسته ام...از فکر های خودم که پشت هم دارم سانسورشان می کنم و با این وضع پیش بروم احساس می کنم طرفدار احمدی نژاد هم بشوم و در ستادش ثبت نام کنم و برایش تبلیغات گسترده بکنم داشتم فکر می کردم می توانl برای کنفرانس کلاس انقلاب اسلامی بروم و راجع به فضیلت های دولت نهم صحبت کنم!!!...این برای من، برای ما قرار است نان بشود...از تیپ خودم چند وقتی است خوشم نمیاد نه اینکه جواد شده باشم اندکی بی خیال شده ام، یک مدت حتی به برند کلاهم فکر می کردم یا اینکه اگر تی شرت ورساچی میخرم لوگوی ورساچی تا چه حد باید آشکار باشد.اما این ها که نان نمی شود....بهتر است من هم این متن های رو همین الان بنویسم شاید روزی مثل شاملو شدم و دیگر غم نان نداشتم و نتوانستم دیگر این جور متن ها رابنویسم .بهتر است این متن ها را حالا بنویسم چون ممکن است مشهور شوم و دیگر راحت نباشم با خودم..بیشتر خودم را سانسور کنم.....نان هم که میدانید نمادی است از همه چیز ...از ماشین کورسی گرفته تا آخرین پرجکتر سونی که آرزویش را داشته ام که نمای 80 اینچش را بندازم روی دیوار خانه مان تا بوسه های کازابلانکا را در نمای واید ببینم و اشک بریزم به پاسداشت اشک هایی که ریخته نشد ….حالا هی از باران بگویم؟وقتی بوسه زیر باران در خیابان های ممنوعه ی شهر گناه است؟...

………………………………………………………….

این روزها بنیامین 88 حسابی حالم را جا آورده است حالا به .... ام که میخواهد موسیقی اصیل باشد یا نباشد من یکی را که سر حال می آورد.

مثل لیلی توی پاییز

مثل مجنون توی بارون

مثل بارون وقتی آروم

آروم آروم میشه عاشق

تو خود عشقی خود عشق

این حرف ها برای من،برای ما، نان می شود؟ ….

مردی با عبای شکلاتی

2ya3chiz — Thu, 16 Oct 2008 15:24:59 GMT

یه وقتی واسه ناصر حجازی نوشتیم "آن مرد آمد" و کلی حال کردیم و توپ ترکوندیم که ناصرخان برگشته و چشم بستیم به همه ی مشکلاتش..و همه اون موقع می گفتن این بابا چیزی حالیش نیست از مربیگری..حالا هم داستان ناصرخان شده مثل خاتمی.."خاتمی حمایتت می کنیم"

گابی خسته،گابی تنها،گابی...

2ya3chiz — Tue, 26 Aug 2008 20:51:37 GMT

گابی خسته بود. شبا که می اومد خونه مثل یه فیل نعشش رو مینداخت رو رختخواب و پشتش رو میکرد به زنش و زودتر از اینکه زنش به چیزی فکر کنه خوابش می برد. گابی خسته بود و حتی جدیدن وقتی میخواست از سر اجبار برای دوس دخترش گریتینگ کارت بفرسته کلی با خودش فکر می کرد که یه چیز درست حسابی بنویسه و آخرش بعد از کلی فکر کردن یه چیزی می نوشت تو این مایه ها که "خوب خوشگله با اینکه زیاد باهات حال نمی کنم اما سگ خور دوست دارم" چون می دونست در هر صورت دختره باهاش می مونه. اگه هم باهاش نمی موند هم فرقی نمی کرد چون گابی حوصله نداشت به این موندن و نموندن ها فکر کنه ، آخه گابی خیلی خسته بود.

مرگ

2ya3chiz — Tue, 08 Jul 2008 07:54:18 GMT

جهان

گوش گنده اش را

گوش پر ستاره ی پر کنه اش را

بر روی دست گذاشته است

خفته است

گاهی وقت ها احساس می کنم مادرم و پدرم را در میان دست هایم گرفتم و راه می روم و آرام آرام مردنشان را در دست هایم می بینم. درد هایشان را می بینم، ناله هایشان را می شنوم. دستشان را محکم تر می گیرم تا نمیرند ولی صدای ناله های درونشان به وحشتم می اندازد که گاهی آدمی زنده است و بارها آرزوی مرگ می کند. احساس می کنم باید بگردم و قاتل آنها را پیدا کنم و سزایشان را کف دستشان بگذارم (ولی اگر خودم هر چند کوچک در این قتل سهیم باشم چه؟). تمام می شوند این روز ها و حسرتی می ماند و آهی و حس سر خوردگی ناشی از کارهای نکرده و حرف هایی که به مادر و پدرم نگفته ام.

من

یکی

بیشتر دوست دارم تا وقتی زنده ام بنای یادبودم را بسازند

طرحش را هم ریخته ام

یک خرج دینامیت

-آتش!

و انفجار

من از هر چه مرگ است بیزارم

من عشقم زندگیست

من نمیمیرم. حداقل به این زودی ها نمی میرم. حالا حالا ها کار دارم و باید به این زندگی گاهاً لعنتی چیز هایی یاد بدهم تا حساب کار دستش بیاید تا برای فرزندان من روزی نباشد که پشت این کیبرد های مشکی بنشینند و تایپ کنند "مرگ"

*شعر ها از مایکوفسکی